Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

España e o Mundial de fútbol: Ás bandeiras fáltalles unha cor

"Ás bandeiras fáltalles unha cor, mami",  contaba a miña amiga Vitoria que o seu fillo lle había devandito, sorprendido, despois de que as rúas de España convertésense nunha festa ao clasificase a selección para a final do Mundial de fútbol. Miles de persoas, centos de bandeiras rojigualdas, portadas máis como unha moda futboleira que como un acto de reafirmación patriótica, paseábanse polas rúas de moitas cidades españolas.






Compartindo a indignación de moitos polo feito de que neste país -sumido nunha grave crise económica, cultural, política e social -, só o fútbol é capaz mobilizar ás grandes masas, gustaríame romper unha lanza a favor do deporte e das alegrías colectivas que de cando en vez nos produce a moitos de quen crecemos soñando ser como Santillana, Juanito, Arconada, Camacho, Quini...

Pero ao mesmo tempo gustaríame advertir sobre o uso político que se fai do deporte para seguir impondo socialmente uns símbolos que representan a unha España que non é a nosa, unha España que a moitos nos avergoña, e unha España que ademais é de mentira.

Dá vergoña ver no palco dos estadios a uns Borbóns que han parasitado neste país desde hai séculos, e que aínda seguen facéndoo, porque llo permitimos. Dá vergoña ver os falsos xestos de euforia de Felipe e Leticia pretendendo ser máis campechanos a ollos do pobo. Dá vergoña ver á raíña no vestiario da selección aplaudindo e facéndose aplaudir mentres TVE dedícalle máis dun minuto a esa estupidez de noticia. Avergoña que coa escusa do deporte pretendan seguir impondo esa España que nunca se desligó do franquismo, e que aínda conserva os seus símbolos: a súa bandeira, o seu himno militar, e ao xefe de estado que o ditador impuxo.





Por iso, cando acabou o partido que meteu a España na final, uns amigos e eu dirixímonos á madrileña Porta do Sol para celebralo, pero fixémolo orgullosamente ataviados coa bandeira da nosa España, a tricolor republicana. No breve treito que nos separaba da praza foron moitos os afeccionados que se nos achegaron e saudábannos dicindo que esa tamén era a súa bandeira. Tantos, que me deu a impresión que a un gran número deles gustoulles levala se non pensasen que serían os únicos.

Ante a vergoña e o noxo que a moitos nos producen os Borbóns, e o repelús que nos pode provocar a bandeira rojigualda, non creo que desexar que perda España sexa o acto de rebeldía oportuno, xa que, como diría o meu camarada e amiga María José Durán, iso suporía non só que nos roubaron a bandeira e o himno, senón tamén o país. E desde logo, non debemos ser nós quen llo regalen a eses miserables.

E é por iso polo que este domingo na miña casa e en moitas casas soará o Himno de Rega antes da Final da Copa do Mundo, a todo volume e coas xanelas abertas, E é por iso polo que despois, celebremos o que celebremos, farémolo coa nosa bandeira republicana. Sei que seremos moitos quen o faremos, pero que seriamos miles e miles se non pensaramos que imos estar sós.  Se os adaíles do réxime borbónico e postfranquista levan a política ao deporte para impor os seus símbolos, nós deberemos botarlles un pulso cos nosos.

Empeza a ser a hora de que a bandeira tricolor bote un pulso á bandeira herdada do franquismo. Empeza a ser o momento de recuperar un país que nos roubaron. Se onte os Azaña, Pasionaria, Pepe Díaz, Negrín, Picasso, Alberti, Miguel Hernández, non tiñan medo de defender esa España, nós non podemos ter medo de ir recuperala e reivindicala, a reconquistarla en cada casa, en cada rúa, en cada pobo, en cada cidade e en toda España.