Que fundan a Millán Astray Paola Obelleiro para "El Pais" 22/05/08 Traducción automática Opentrad Foi o hartazgo o que moveu a Ovidio Bao, un veterinario retirado de 87 anos, a plantarse fai uns días nun xulgado de Instrución da Coruña cunha denuncia contra o Concello por incumprir a lei que obriga a retirar toda simboloxía franquista das rúas e edificios públicos nunha cidade en que proliferan as pegadas da ditadura e as homenaxes aos golpistas de 1936. "Eses recordos non serven de nada, dei o paso porque son vello, estou esgotado e quero acabar con todo iso dunha maldita vez".
E a súa iniciativa, inédita, parece facer madeixa no goberno municipal, ata agora remiso a emprender, en aras de non remover supostos "valores artísticos ou históricos", a obrigada retirada da simboloxía falanxista e franquista que campa ás súas anchas na Coruña. Polo pronto, o alcalde, o socialista Javier Losada, desvelou onte, como "primeiro paso", a supresión fai uns días dunha pequena placa, no corazón da cidade, que rezaba Os Cantóns de José Antonio, o anterior nome do que é hoxe o Cantón pequeno.
Do cambio de nome das 69 rúas, entre elas as principais arterias da cidade, que renden homenaxe a falanxistas e franquistas, aínda non se sabe nada. Pero o rexedor tamén anunciou a pronta retirada, aínda que sen tampouco porlle data, da estatua de Millán Astray, o fundador da Lexión e destacado falanxista que foi xefe de Prensa e Propaganda nos primeiros anos da ditadura. O contestado monumento, que preside unha pequena praza ás costas do Palacio Municipal de María Pita, será depositado no Museo Militar, cando finalicen as obras de ampliación agora en curso, explicou Losada.
"O que habería que facer é fundir a estatua, que desapareza do todo", replica Bao, desde o seu domicilio, no edificio máis alto da Coruña que domina cálea Cabo Santiago Gómez, outro coruñés erixido en heroe polas autoridades franquistas por morrer, o día do golpe militar de 1936, ao estalar o canón co que estaba disparando contra a sede do entón Goberno Civil, a máis alta instancia da República na cidade. E é que na Coruña, non se pode dar un paso sen toparse con símbolos ou homenaxes aos vencedores da Guerra Civil e a longa ditadura que lle seguiu.
Este ancián veterinario é fillo dun represaliado militante de Esquerda Republicana, o partido de Manuel Azaña, que "estivo tres anos escapado" e padeceu o cárcere. "A min o que me deixo frío é que cando fun a presentar a denuncia, o secretario do xulgado contoume que o seu pai foi fusilado e o seu avó desapareceu". O ancián, con declarada "malo leite", non se explica como causa tanto balbordo "algo tan simple" como acudir, como el fixo, a un xulgado para presentar unha denuncia, que escribiu sen axuda de ninguén, só "por desafogo". "A xente está durmida ou lles parece un conto o que pasou, espero que teñan o valor de espertar e reaccionar", insiste.
Bao fartouse de ver leis incumpridas, como a de 1981 sobre o escudo constitucional que daba un prazo de tres anos para a retirada de toda simboloxía da ditadura en edificios públicos e rúas. Ou de ver e oír "o espertar da dereita" ante a Lei da Memoria Histórica, en vigor desde xaneiro, que tamén obriga a suprimir todo homenaxe e recordo dos franquistas. E que dicir da polémica sobre o Pazo de Meirás. Bao non se explica como a casa de Emilia Pardo Bazán "regalada a Franco por ser xefe de Estado" non forme parte hoxe do Patrimonio do Estado, ou que nin tan sequera "o presidente da Xunta teña permiso para entrar nel". "Impórtame todo un rábano, no cárcere non me poden meter por idade, en todo caso nun hospital", replica, pragmático, Ovidio Bao á súa esposa, inqueda pola posibilidade de que a súa iniciativa xudicial teña "consecuencias malas". Dentro de 15 días, volverá polo xulgado para ver se se admitiu a trámite a súa denuncia, á que non pensa renunciar pese ao anuncio do alcalde. "O primeiro paso é que se retire todo dunha vez", clama.
|
