07 Mai 2011 |
A mestra
|
A mestra Este poema é unha modesta homenaxe á memoria de todas as mestras e mestres republicanos que tiveron fe cega no poder da educación e a cultura como arma transformadora da sociedade. Eu tiña unha mestra republicana. Chamábase María. Amaba a vida. Amaba, como Machado, os días azuis e o sol da infancia. E a herba verde. E a neve branca. Ensinábanos cancións. Contábanos contos. Compartía connosco o seu pan e a súa risa. Gustábanlle os paxaros, os almendros en flor, as estrelas fugaces. Adoraba a poesía: A de Lorca, a de Góngora, a de Santa Teresa. Tiña fe cega no poder infinito das palabras. Escribíaas na lousa, con letra clara: Palabras como xustiza. Palabras como soños. Palabras como liberdade. Palabras fermosas e máxicas. Eu tiña unha mestra xovial, boa, valente. Eu tiña unha mestra republicana. Desapareceu despois da guerra. Amosa a túa opinión sobre este artigo
|
