|
|
Escrito por María Dolores Amorós para "Pensamiento en libertad"
|
|
| |
Dezasete rosas sesgadas Antes foron trece, Trece rosas segadas En plena mocidade O seu sangue salpicando As tapias brancas Do cemiterio da Almudena.

Antes fueron trece, Trece rosas segadas En plena juventud Su sangre salpicando Las tapias blancas Del cementerio de La Almudena. Ahora más sangre, más rosas. Diecisiete de Guillena. Vil, brutal asesinato. Ahora vuelvo, hija. Promesa en el aire, El paseíllo, eterno, Risotadas obscenas De montañas nevadas. ¿Dónde está la hermana? ¿Dónde la madre? ¿Dónde la esposa? Silencio, miedo, pánico. El terror extendido. Olvido sin olvido, Recuerdo, dolor Disimulados. Miedo siempre. De ellas no se habla. Botas brillantes Asesinos cobardes Luciendo su chulería. ¡Brazo en alto!, puta. Madrugada, llamada a La puerta. A puntapiés Las arrastran. Misa obligada, sotanas Huecas de amor Bendicen la muerte. Rapadas las cabezas Humillación sádica De bestias azules. Nada malo hicieron, Madres, esposas, hermanas De republicanos honrados. No es causa No cantar el cara al sol, Ni prietas las filas. Sí, dicen los canallas. Cercenan vidas, Desprecian el amor, Lo desconocen. Sólo de odio se emborrachan. Eulogia, Ana Maria, Antonia, Granada, Natividad, Rosario, Manuela, Trinidad, Ramona, Manuela, Granada, Ramona, Dolores, Josefa, Tomasa, Ramona, Manuela, Diecisiete rosas, Solas ya no estáis, Os hemos encontrado Hacinadas, apretujadas, En Gerena, con casquillos fascistas y jirones De destrozada ropa. No se molestaron En que reposarais. Ahora lo haréis, por fin. Con vosotras estamos, Nunca más solas. Vuestras rosas, las vuestras, Estarán con éstas que La Memoria os ofrece. Descansad en paz. Se os hace justicia tras Setenta y cuatro Años perdidas. Mis rosas, mis diecisiete Rosas ansiadas, Ya nadie os olvida.
|
|
|
Escrito por Mario Benedetti
|
|
| |
Obituario con hurras"Imos festexalo, veñan todos, os inocentes, os damnificados, os que gritan de noite..." Imos festexalo veñan todos os inocentes os damnificados
|
|
Ler máis...
|
Anticorrupción quere que o caso Urdangarín siga en Palma
Oporase previsiblemente a que a Audiencia Nacional declárese competente para investigar o suposto desvío de diñeiro público do Instituto Nóos
A Fiscalía Anticorrupción oporase previsiblemente a que a Audiencia Nacional declárese competente para investigar o suposto desvío de diñeiro público do Instituto Nóos, que presidiu o duque de Palma, Iñaki Urdangarín, tal e como pediu a defensa do expresident balear Jaume Matas.
Fontes desta Fiscalía especial sinalaron a axénciaa Efe que polo momento se está estudando a solicitude de Matas e analizando se os feitos teñen encaixe nalgún dos supostos do artigo 65 da Lei Orgánica do Poder Xudicial (LOPJ), que establece as competencias da Audiencia Nacional.
Entre os aspectos que Anticorrupción valora para determinar se o xuíz da Audiencia Nacional Ismael Moreno ao que correspondeu por repartición a petición de Matas debe asumir a competencia, figura o feito de que o suposto desvío de diñeiro público do Instituto Nóos afectaría a Balears e País Valencià, xa que os seus gobernos asinaron convenios co organismo investigado. O artigo 65 da LOPJ, lembraron as mesmas fontes, establece que a Audiencia Nacional instrúa causas que "produzan efectos en lugares pertencentes a distintas audiencias".
Sobre a que tribunal corresponde a competencia para investigar estes feitos, o fiscal xeral do Estado, Cándido Conde-Pumpido, dixo o pasado día 14 que de momento se pode seguir investigando a causa en Baleares por parte de Anticorrupción.
|
|
|
Escrito por Rafel Calero Palma para "Kaos en la Red"
|
|
| |
Enterrar aos mortos
Este poema está dedicado a todas as persoas que seguen batallando para recuperar os restos dalgún ser querido fusilado na Guerra Civil ou na interminable posguerra
|
|
Ler máis...
|
|
|
Escrito por Ricardo Souto Morano
|
|
| |
A memoria
Quixeron borrarvos da fase da Historia
Quixeron con vos anular a memoria
Ilusos noxentos, homes feitos de cartón
Asasinos funestos, bonecos desa sen razón
Pensando que a historia xa así remataba
Miserentos, malditos, só escomezaba.
|
|
Ler máis...
|
|
|
Escrito por Rafael Calero Palma para "Margen izquierda"
|
|
| |
A mestra
Este poema é unha modesta homenaxe á memoria de todas as mestras e mestres republicanos que tiveron fe cega no poder da educación e a cultura como arma transformadora da sociedade.
|
|
Ler máis...
|
Os sen nome
Sodes vós os que fostes mulleres e homes
Sodes vós as vítimas de moleiras roídas pola couza noxente
|
|
Ler máis...
|
|
|
Escrito por Francisco Álvarez "Koki" para CRMH
|
|
| |
Francisco Álvarez - Koki: A Guarda (1957).
Ten publicado en galego: Lexanias (1980) edición do autor. Maruxía (1989) edita concello de Tomiño. Mais aló de Fisterre (1991) edición da Exma. Diputación Provincial de Pontevedra.
Segunda edición, (2000) Deputación de Pontevedra.
|
|
Ler máis...
|
|
|
Escrito por Perfecto Lorenzo Calviño
|
|
| |
A Coruña
Esperabas que te hablase desde incontablesdías, Coruña amiga. Recuerdo que fue de noche cuando nos conocimos, y te vi tan triste, al pasar el puente que homologué contigo mi alma entera en una promesa, y sigue latente en espacio y tiempo.
|
|
Ler máis...
|
|
|
Escrito por Perfecto Lorenzo Calviño
|
|
| |
Valmadrid
Mil veces quise decir cosas de tí, Valmadrid, de la noche que me sonó tanto tu nombre...
|
|
Ler máis...
|
|
|
Escrito por Perfecto Lorenzo Calviño
|
|
| |
Recuerdos de Barcelona
Te recuerdo de arriba, del Tibidado, desde las ventanas de la escuela, del tiempo de la República, de aquella guerra...
|
|
Ler máis...
|
|
|
Escrito por Perfecto Lorenzo Calviño
|
|
| |
La Tarde del destierro Incontables años, como siglos, desde aquella atardecida, del paso de la casa de unoa la de un desconocido...
|
|
Ler máis...
|
|
|
Escrito por Perfecto Lorenzo Calv iño
|
|
| |
Hierro Cal y Cemento
Del profundo abismo he de traer a mi presencia las torvas miradas para no perdonarles nunca y en las que aún viven, que ya no serán muchas, les digo lo mismo sin hablarles siquiera.
|
|
Ler máis...
|
|
|
Escrito por Celso E. Ferreiro
|
|
| |
Anque as nosas palabras sean distintas, e ti negro i eu branco, si temos semellantes as feridas, coma un irmáu che falo.
|
|
|