Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

"Avisamos de que podía haber un golpe de estado. Coñeciamos ben a Tejero"

Luís Otero, militar condenado en 1976 por rebelión militar, recibe hoxe unha condecoración do Ministerio de Defensa

De esquerda a dereita: Luís Otero, Francisco Bravo, Carlos Sanjuán, Fernando Reinlein, Luís Alonso, Rafael Tejero e José Luís Díez Gimbernat, integrantes da Unión Militar Democrática ( UMD) entre 1974 e 1977

Na boca do lobo, entre os pais do golpe de 1936, un grupo de militares novos decidiu hai máis de 35 anos loitar pola democracia. Se autodenominaron Unión Militar Democrática (UMD), descartaron desde o primeiro momento o uso da forza e trataron de convencer aos seus compañeiros, un a un, de que a ditadura debía morrer con Franco. Nin o Réxime, nin eles mesmos, chegaron a saber nunca con exactitude cantos membros tiña a organización clandestina. Pero nove deles foron condenados. O comandante Luís Otero recibiu a maior pena: oito anos de prisión por ser entón o militar de maior rango do grupo. A ministra de Defensa, Carme Chacón, entrégalle hoxe a cruz ao mérito militar con distintivo branco, xunto a outros 13 compañeiros da organización. Pouco antes de recibir o recoñecemento que esperou durante 30 anos, Otero charlou co PAÍS.

 "O recoñecemento está moi ben, pero chega unha pouco tarde. A marxinación marcounos durante anos", explica. Tres dos 14 militares homenaxeados hoxe reciben a condecoración a título póstumo. Arriscaron a súa carreira e mesmo a súa liberdade ao apostar pola democracia, pero ao morrer o ditador, ao contrario que outros sectores da oposición a Franco, ninguén recoñeceu o seu labor nin lles convidou a participar nos futuros acontecementos. Todo o contrario. En marzo de 1976, xa morto o Caudillo, nove deles foron xulgados nun consello de Guerra e condenados a un total de 43 anos de cárcere. A sete deles, ademais, apartóuselles da carreira militar.

"Descubríronnos enseguida. Queriamos propagar as nosas ideas democráticas e iamos contactando con quen nos parecía que podían apoiar estas formulacións. Pero vese que nos equivocamos con alguén, porque os servizos de información detectáronnos moi pronto. En xeral a xente reaccionaba bastante ben. Mesmo houbo militares que se presentaban na miña casa ofrecéndose a participar", lembra Otero, cofundador da UMD, de 77 anos. Inspiráronse na MFA, a organización militar que loitara por instaurar a democracia en Portugal. "O mesmo 25 de abril de 1974 (cando caeu a ditadura no país veciño) contactei co meu compañeiro Xullo Busquets (xa falecido) e ao catro meses xa estabamos a fundar a UMD".

O seu primeiro contacto político foi Joaquín Ruiz-Giménez, ex ministro de Franco. "Tamén nos reuniamos en segredo con Felipe González, do PSOE; Simón Sánchez Montoro, do PCE... Creo que o principal logro da UMD foi dar alento a quen loitaban pola democracia desde asociacións políticas, facerlles saber que dentro das forzas armadas tamén había xente nesa loita", asegura.

Luís Otero tiña 42 anos e cinco fillos cando ingresou no cárcere condenado por "provocación á rebelión militar", pero a pesar de todo, hoxe mantén que "valeu a pena". "Só estiven un ano en prisión, até a amnistía, pero ese ano tivéronme en sete prisións diferentes porque querían evitar que as miñas ideas influísen noutros. O xuízo foi moi duro. A min ía defenderme Tenro Galván pero non nos deixaron escoller aos nosos avogados. Puxéronnos a uns que eran dos servizos de información e renunciamos a eles. Ademais encheron a sala de militares traídos de distintas guarnicións para insultarnos".

A Amnistía sacoulle do cárcere pero non lle devolveu a súa condición militar. Os membros da UMD tiveron que reinventar as súas vidas e buscar traballos noutros sectores (Otero como informático). O 27 de xuño de1977, uns días despois de celebrarse as primeiras eleccións democráticas, decidiron disolver a organización. "Xa non tiña sentido. Convertémonos/Convertémosnos nun grupo de presión. Deixalo foi un acerto". Pero aínda terían un último susto.

"Coñeciamos moi ben a Tejero e sabiamos que algo así podía pasar. Avisamos a varios mandos militares de que podía haber un golpe, pero non puidemos evitalo. A pesar de todo, a intervención dos antigos membros da UMD impediu en parte, que triunfase", lembra Otero.

En 1986 foi readmitido no Exército pero coa boca pequena. "Podías pasar á reserva ou seguir en activo. Narcís Serra envioume un emisario para dicirme que non me molestase en pedir un destino porque non mo ían a dar".

Conta que segue con preocupación o caso contra o xuíz Garzón. "Asinei un manifesto de apoio. Paréceme lamentable o que lle están facendo. A memoria histórica debería empezar por unha investigación profunda do que pasou, iso é facer xustiza. É lamentable, sobre todo, quen está detrás, Falanxe, que non debería nin existir. Espero que ao final gañe a sensatez". E sobre a lei de memoria: "É unha intención moi boa, pero ambigua. Debería ir máis aló

Amosa a túa opinión sobre este artigo

Nome:
O teu correio:
Encabezamento:
Comment:
Código Antispam:
	Opinar Previsualizar

yvComment v.1.16.1