Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

A metade dos españois apoia as exhumaciones de fosas comúns e que as pague o Estado

Seis de cada dez reclaman monumentos a todas as vítimas da guerra e a ditadura e máis da metade que se quiten símbolos

A metade dos españois cre que os restos das vítimas da Guerra Civil que aínda permanecen en fosas comúns deberían ser identificados e trasladados a un cemiterio e deles case o 84 por cento considera que a súa identificación debería correr a cargo do Estado, segundo despréndese dunha enquisa elaborada polo Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS) por encargo da UNED, á que tivo acceso Europa Press.

Esta sondaxe, que se realizou en 2008, durante o primeiro ano de vixencia da coñecida como Lei de Memoria Histórica e que acaba de ser incluído no banco de datos do CIS, pon de manifesto que, entre quen din coñecer esa norma (o 62 por cento dos case 3.000 españois consultados), máis da metade considéraa boa ou moi boa fronte a un 15 por cento que discrepa.

   Catro de cada dez enquisados coñecedores da lei opina que a norma era necesaria para saldar a débeda que a democracia tiña coas vítimas da Guerra Civil e o franquismo, aínda que para un 13 por cento quedouse curta. Por contra, un 27 por cento sostén que non é unha medida oportuna porque pode "resucitar rancores do pasado".

   Só un de cada cinco enquisados pensa que a lei unicamente beneficia aos republicanos, mentres que o 29 por cento interpreta que os beneficiarios son tanto as vítimas do franquismo como da guerra, e o 23 por cento cre que busca compensar aos dous bandos que loitaron na contenda.

   A metade da sondados aposta por realizar exhumaciones en fosas comúns e deles a inmensa maioría (83,8 por cento) quere que sexa o Estado o que pague as identificacións. Con todo, para o 11 por cento a Administración debería limitarse a axudar economicamente nestas tarefas. No outro extremo, un 26 por cento prefire "deixar as cousas como están" e "non facer nada", e tamén hai un 14 por cento que defende a identificación pero prefire colocar placas de recordo en lugar de trasladar os restos.

REXEITAMENTO A UNHA 'COMISIÓN DA VERDADE'

   Cando se pregunta aos enquisados sobre a conveniencia de crear unha Comisión de Investigación, independente do Goberno, para esclarecer as violacións de Dereitos Humanos que tiveron lugar durante a guerra, case o 45 por cento pronúnciase en contra, fronte ao 39 por cento que o fai a favor. As diferenzas son menores si exponse unha investigación nos mesmos termos sobre o ocorrido no franquismo, xa que esta sería apoiada polo 40,8 por cento e rexeitaríaa o 42,2 por cento.

   Unha das iniciativas que contempla a Lei de Memoria é a retirada dos símbolos que exalten a guerra e o franquismo que aínda locen en lugares públicos, unha medida que comparten cinco de cada dez entrevistados e da que discrepa en torno ao 23 por cento. Ademais, o 61 por cento defende que haxa algún monumento dedicado a todas as vítimas da ditadura e o 70 por cento que se homenaxee deste xeito a todas as vítimas da contenda. 

   Respecto da anulación dos xuízos políticos que tiveron lugar durante a ditadura, a metade dos consultados móstrase partidario de anulalos, unha porcentaxe similar ao de quen apoian que se xulgue ás autoridades que violaron os dereitos humanos nese período. No lado oposto sitúanse o 19 por cento que rexeita as anulacións e o 26,7 por cento que non ve pertinente xulgar ás autoridades da época.

   O 38 por cento cre que eses xuízos non tiveron lugar porque así se pactou na Transición e o 21 por cento cre que poderían provocar un novo conflito entre españois. O temor a que ocorrese algo parecido á guerra civil durante a democracia practicamente non existiu para o 80 por cento. Do 17 por cento que di habelo tido, o 61 por cento sentiuno tras o 23-F e un 17 por cento experimentouno por "a crispación e a desorde dos últimos tempos".

   Pensen o que pensen sobre a lei, a enquisa revela que o 72 por cento admite que durante o franquismo as vítimas da guerra tiveron un recoñecemento distinto segundo o bando ao que pertenceron e un 82 por cento subliña que hoxe en día "calquera acción de recoñecemento debe incluír a todas as vítimas da contenda". A isto engádese o 55,7 por cento que afirma que as vítimas da ditadura non obtiveron o recoñecemento que merecen e o 68 por cento que é proclive a recoñecer tamén a quen morreron "en manifestacións e folgas" do franquismo.

   O 56 por cento cre que en España non hai medo a falar do pasado e, noutra pregunta, un 45 por cento considera que xa se esqueceron as divisións e rancores do pasado". No entanto, hai un 34 por cento que prefire que se esqueza o pasado porque "si remóvese podería volver repetirse a Guerra Civil", unha opinión que non comparte o 47 por cento.

O FRANQUISMO TIVO COUSAS BOAS

   A pesar de que un 58 por cento sostén que o franquismo tivo "cousas boas e cousas malas" e que un 35 por cento asume que nesa etapa "había máis orde e paz que agora", oito de cada dez recoñecen que neses anos violáronse os Dereitos Humanos e un 48 por cento afirma que réxime ditatorial non contribuíu á "modernización económica" do país. A opinión máis dividida emerxe ao preguntar si uno dos logros do franquismo foi "o mantemento da unidade de España", xa que o 37,6 por cento apúntase a esa premisa, fronte ao 39 por cento que non a comparte. 

   Unha ampla parte da enquisa persegue analizar a percepción e coñecemento que teñen os cidadáns sobre a Guerra Civil e a ditadura e os sentimentos que ambos os acontecementos espertan neles. Pensar no ocorrido en España entre xullo do 36 e abril do 39 xera sobre todo e por esta orde tristeza, rabia, incomprensión e medo, mentres que a rabia e a incomprensión gañan cando se reflexiona sobre o franquismo.

   Aínda que o 25 por cento dos entrevistados aduce que non sabe con que bando simpatizaba a súa familia, o 28 por cento dos que o lembran confesa que eran republicanos, un 17,6 por cento eran filonacionales, o 14,6 por cento di que a súa familia estaba dividida e case o 13 por cento sinala que non ían con ningún bando.

   Para o 36 por cento os dous bandos provocaron o mesmo número de mortes durante a guerra, aínda que hai un 30 por cento que culpa máis aos nacionais e só un 4 por cento achaca máis aos republicanos. Como principais responsables do estalido da guerra, catro de cada dez culpan por igual a dereitas e esquerdas, o 30 por cento mira ás primeiras e o 7 por cento ás segundas.

   Entre os maiores de 65 anos, o 75 por cento explica que a guerra non tivo consecuencias directas para eles, pero entre o 10 e 20 por cento si teñen persoas próximas falecidas en combate, asasinadas, presas ou exiliadas e entre o 55 e o 70 por cento responsabilizan deles ao bando franquista.

A TRANSICIÓN, UN ORGULLO

   Para o 42 por cento, as súas ideas políticas actuais non estaban reflectidas no ideario de ningún dos dous bandos, o 30 por cento identifícase cos republicanos e o 9,8 cos nacionais e un esmagador 74 por cento cre que a Transición é un motivo de "orgullo" para os españois.

   Ademais, tres de cada catro admite que durante a súa nenez e adolescencia practicamente non se falaba en familia na guerra, e só un 22 por cento facíao "moito ou bastante", unhas cifras similares xorden ao preguntar si conversaban sobre o franquismo. A isto engádese que entre o 60 e o 70 por cento relata que os seus profesores non dedicaron atención a estes temas nin no colexio nin o instituto.

Amosa a túa opinión sobre este artigo

Nome:
O teu correio:
Encabezamento:
Comment:
Código Antispam:
	Opinar Previsualizar

yvComment v.1.16.1