Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

"Mentres haxa fosas, haberá rancor"

As vítimas levan flores ao TS para lembrar aos represaliados por Franco

"Non nos podemos marchar aínda, temos que seguir aquí loitando porque os nosos berros escóitanse moi ben dentro desa sala". Julián Rebollo, membro da Plataforma contra a Impunidade do Franquismo, tentaba onte megáfono en man manter vivo o ánimo das ao redor de 50 persoas que, desafiando as baixas temperaturas, reuníronse nas inmediacións do Supremo para dar o seu apoio a Baltasar Garzón e ás testemuñas da defensa na última xornada do xuízo contra o maxistrado pola causa do franquismo.
Aínda que menos numeroso que noutras ocasións, o grupo, formando por descendentes de vítimas e militantes do movemento da memoria histórica, coreou as xa coñecidas consignas de "Fosas pechadas, feridas abertas!", "Verdade, xustiza, reparación!" ou "Garzón, absolución!".

Moitos dos asistentes levaban tamén caraveis vermellos en sinal de homenaxe aos represaliados. Sobre unha lona de varios metros de longo, onde as fotografías de decenas de vítimas mesturábanse con signos de interrogación en sinal de recordo aos desaparecidos, os concentrados arroxaron as flores e gardaron un minuto de silencio que acabou con vivas á República.

Asasinado en 1936

Gregorio Rodrigálvarez Praza foi unha das persoas que onte se concentrou fronte ás portas do Supremo. Sostiña unha pancarta cunha foto do seu pai xunto a varios datos da súa triste historia. "Era republicano. Tiña unha tenda de teas con outro señor, as cousas íanlle ben e iso provocou envexas en Sigüenza (Guadalaxara), onde viviamos", conta Rodrigálvarez.

El tiña algo menos de 3 anos cando, o 8 de outubro de 1936, os golpistas foron á súa casa e levaron ao seu pai. Non o volveu a ver.

Foi fusilado e, desde entón, está enterrado nunha fosa común, baixo unha alameda. Como todas as vítimas do franquismo, garda na súa memoria un catálogo de anécdotas que reflicten ben a opresión exercida sobre os defensores da República. "Cando llo estaban levando, un irmán meu, que era un pouco máis maior que eu, se agarróa a perna do meu pai. Dixéronlle: Quita isto de aquí se non queres que sufra o teu mesma sorte!", lembra.

Ha tentando rescatar os restos do seu pai para darlle un enterramento digno, pero asegura que o bispo de Sigüenza opúxose. "Dixo que iso era para facer rancores, pero eu non busco vinganza, senón unha reparación. Mentres haxa fosas pechadas haberá rancor para sempre. Terano os meus fillos, os seus fillos... isto non se vai a acabar", lamenta.

A outra xeración, a dos netos de represaliados, pertence Mercedes. O seu avó, afiliado a UXT, tivo que fuxir a Francia escapando dunha condena a pena de morte. Desde alí, cos primeiros aforros que conseguiu enviou aos seus fillos unha enciclopedia, Petit Larousse Illustré, que agora Mercedes garda como un tesouro. "Non podemos esquecer nin perdoar que un país democrático non queira identificar ás vítimas dun réxime ditatorial", asegurou tras unha das pancartas.