Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Os cidadáns temos o dereito de saber que ocorreu de verdade en torno ao 'tejerazo', tapar o contido ou disimulalo é un erro inmenso
Por que o PSOE cala respecto á contorna do 23-F?

Este país ten vedado mirar cara atrás, con ou sen ira. A un xuíz como Baltasar Garzón ocórreselle lanzarse a investigar os crimes da ditadura franquista e é posible que sexa condenado por algúns colegas seus por mor diso.


Cando o Caudillo dicía que el deixaría o futuro de España, "atado e ben atado", moitos creron que semellante aseveración non era máis que un desvarío senil. Equivocáronse.

O certo é que, desde o pontificado de Xoán Paulo II, máis de 26 anos, até agora as beatificaciones ou santificaciones de curas e de seglares mortos polos vermellos multiplicáronse sen freo. Benedito XVI ha beatificado xa a máis de 400 mortos e só leva sete anos exercendo de Papa.

Os asasinados ao lado dos golpistas foron sempre ?caídos por Deus e por España, presentes?, mentres que os asasinados polos militares insurrectos eran comunistas, ateos e antiespañoles ou simplemente inexistentes. Tamén houbo curas vascos e cidadáns vascos que morreron bombardeados ad hoc ou fusilados, ou nos cárceres dos vencedores.

Todo iso, a conta da represión espantosa que foi posta en marcha polos xenerais rebeldes. As xerarcas católicos, para maior vergoña, mentres tanto, levaban ao Generalísimo baixo palio.

Pois ben, estes días estalou o escándalo -o presunto escándalo- do 23-F. A versión que -desde aquel golpe de estado até a actualidade- gozou dun enorme respecto e dun gran agradecemento popular á súa Maxestade o Rei, cambaléase e pode racharse aínda máis.

Cal foi, pois, o verdadeiro papel de don Juan Carlos I ante o golpe de Tejero, Milans do Bosch, Armada e non poucos uniformados máis? Se sinceró o Rei co embaixador entón de Alemaña en Madrid Lothar Lahn?

Díxosenos que foi o Rei o que parou a gravísima asonada dos capitáns xerais, aínda que con excepcións honorables. E si, foi don Juan Carlos I o que ordenou que acabase a sublevación dos tanques e os tricornios, como se viu por TVE a noite de autos.

Pero tamén era sabido, segundo evoca Javier Cercas na súa novela Anatomía dun instante -moi favorable, por certo, ao Rei- as pequena liorta entre o Xefe de Estado e Adolfo Suárez. A dimisión súbita do primeiro presidente democrático tras a transición obedeceu a moitos factores. Pero a sombra do Rei estaba case á vista. A conversación do monarca con Lahn non debe ser silenciada. O que dixese o Ray ao embaixador alemán non parece unha cousa anecdótica.

Os cidadáns deste país temos o dereito de saber que ocorreu de verdade en torno ao tejerazo. Tapar o contido ou disimulalo é un erro inmenso que só contribúe a potenciar o desapego da xente cara aos políticos. E, neste caso, cun episodio moi impactante por medio.

Os partidos á esquerda do PSOE reclaman transparencia e desclasificación de documentos. Chama a atención, en cambio, o mutismo respecto diso do Partido Socialista. O mesmo está a suceder co caso Urdangarin. Un asunto, o do xenro do Rei, tan relevante e tan odioso para a inmensa maioría dos cidadáns vai desenvolvéndose coa boca pechada por parte da dirección do PSOE. Deste xeito, non será nada fácil repescar aos que, co seu pasotismo ou indignación, afastáronse o 20 de novembro dos socialistas.