Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

O xuízo contra Garzón e as testemuñas no seu defensa

Un amplo abanico de informacións e fotografías enchen as páxinas dos xornais e as reportaxes de moitas cadeas de televisión. O eco que chega á gran audiencia é notable. Os testemuños achegados polos familiares das vítimas do franquismo en defensa do Xuíz Garzón son relatos que pon os pelos como escarpias  e sen ningunha dúbida ocorrerá ata que  testifiquen  todos os que a defensa chamou.


María Martín López, de Pedro Bernardo (Toledo), dos seus 81 anos, testificando ante os maxistrados do Supremo.


A valentía e a firmeza destes "memoriadores" é un gran exemplo para todos os cidadáns deste país amnésico.



Josefina Musulén, de Memoria Histórica de Aragón, no xuízo.


Moitos de nós empapados dese micro biografías, que fan parte de nosa propia  historia individual como familiares de vítimas, contámolas e publicado nos nosos blogs ou webs.



Fotográfias de desaparecidos portadas por un sipatizante de Garzón diante do TS


Nas nosas familias as palabras dolorosas asociadas aos nosos desaparecidos son similares ás que estes días soan nos media. Morto por hemorraxia intestinal, por colapso  respiratorio,..., por arma de fogo...por traumatismo cranioencefálico, sen especificar cal e quen é o causante, figuran na acta de defunción ( cando a hai) datada a posteriori dos feitos, sen firmas legibles, sen autopsia, sen lugar de enterramento ou simplemente nun rexistro parroquial cunha "D" diante do nome dunha persoa.

As nosas familias teñen a dor física e psíquica ancorado na memoria: o aceite de ricino, as cabezas rapadas , os paseos denigrantes polos pobos, os insultos, a discriminación por ser nai, pai, fillo, filla ou muller dun "vermello", a miseria alimenticia, a expropiación de bens persoais, o levar unha comida ou aveños a un pai no cárcere e a resposta "a este xa non lle fai falta", o "as mans atadas cun arame", o tirado aínda vivo a un pozo, o asperxido de gasolina, o mallado con numerosas fracturas e logo o "tiro de graza", o ventre rebentado dunha muller esperando un bebé, os desterrados do seu pobo, os fillos roubados, a construción dunha nova estrada que pasa por encima da fosa común sen que ninguén o impida... violación de sepulturas e traslado dos corpos a Cuelgamuros.  O esperpento dun país baixo a represión dunha ditadura.



Simpatizantes e partidarios do xuíz Baltasar Garzón esperan a súa chegada a súa chegada hoxe ao Tribunal Supremo, onde continúa o xuízo contra el por declararse competente para investigar os crimes de franquismo.

A sala de audiencias do TS decorada de veludo e molduras douradas, con xuíces que non engurran os seus togas e coas puñetas ben almidonadas, é como unha fosa onde os cadáveres das cunetas enchen o espazo até asfixiar os presentes ao xuízo. Os avogados da acusación contra Garzón, alleos a esta dor, ningunean ás testemuñas cortándolles a palabra, sacando a relucir o tan recorrido "Paracuellos do Xarama".

Sendo a primeira vez que diante altas instancias xudiciais estes relatos son expostos, e que definen claramente unha violación dos Dereitos Humanos, crimes contra a Humanidade, non debemos esquecer, baixo ningún espellismo, que NON ASISTIMOS A UNHA COMISIÓN DA VERDADE , QUE NON SE ESTÁ APLICANDO REPARACIÓN NIN XUSTIZA. Só son testemuñas chamadas pola defensa do Xuíz Garzón.


Un simpatizante de Garzon porta a imaxe de Wenceslao Romeu de Castela Lopez, asasinado en Mérida en setembro de 1936

Baltasar Garzón,  quen recibiu a eses familiares, tentando darlles o amparo xudicial que lles corresponde, promoveu unha causa contra os autores dos crimes da ditadura *, a difusión mediática deses crimes como nunca ocorrera no noso país. Entón e agora o mundo enteiro escoita os relatos que se contaban nas cociñas das nosas familias en voz baixa "por se se decatan os veciños".

Poida que sexa a última vez que a Xustiza nos escoite.

En memoria dos nosos familiares desaparecidos, en agradecemento ao Xuíz Garzón, en recoñecemento ao valor e a tenacidade das testemuñas, (son  compañeiros nosos), en solidariedade con todos eles, reclamando  VERDADE, XUSTIZA E REPARACIÓN, un abrazo fraternal.

Pedro-Vicente Romero de Castilla Ramos, neto de Wenceslao, desaparecido, e de Eustaquio represaliado.