Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Un antigo fascista á fronte da Garda Civil

Durante a Transición patrullaba as rúas do Ferrol con outros ultradereitistas á procura de "vermellos"


Arsenio Fernández de Mesa Díaz del Río, parlamentario ferrolán do PP e home de confianza de Mariano Rajoy, viu recompensada esta fidelidade ao actual presidente do Goberno co seu nomeamento como novo director xeral da Garda Civil.  Nos últimos días do pasado 2011, cando o nomeamento estaba a piques de facerse público, a prensa galega recollía a noticia realizando unha edulcorada descrición de Fernández de Mesa.  La Voz de Galicia, por exemplo, destacaba que "está en posesión da Gran Cruz do Mérito Naval" e aseguraba que se trata de "unha persoa de carácter dialogante, profundamente católico, apaixonado do mar e máis partidario de lograr acordos que de impor as súas posturas".  A reseña biográfica completábase cunha breve alusión ao seu traballo como funcionario do Estado, concelleiro do Concello de Ferrol, Deputado do PP en catro lexislaturas e delegado do Goberno en Galicia durante a crise do Prestige.  Calquera lector da nota informativa podía extraer a conclusión de que o home situado á fronte do Instituto Armado era un cidadán de traxectoria exemplar de acordo aos canons da ideoloxía dominante na nosa sociedade.  O pasado de Arsenio Fernández, con todo, é ben diferente.

Cachorro "ultra" durante a Transición

Uno dos medios dixitais da órbita do PSOE, O Plural.com, encargábase de airear o pasado fascista de quen, a partir de agora, dirixirá a Garda Civil.  Pero o testemuño sobre estes antecedentes políticos de Fernández de Mesa ofréceno algúns dos que foron os seus compañeiros no Instituto Concepción Arenal do Ferrol, alá polos anos 70.  Segundo estes testemuños -recolleitos polo citado medio dixital - o director xeral da institución armada foi un daqueles cachorros ultradereitistas que se dedicaban a sementar o terror polas rúas do Estado español coa conivencia da policía.  Hoxe, os ex alumnos da Concepción Arenal lembran como o home "máis partidario de chegar a acordos que de impor as súas posturas" reuníase no patio exterior do instituto con outros xefes dos grupos ultradereitistas para presumir das súas fazañas e planear novas correrías.  De acordo á información recollida polo Plural, os mozos fascistas "repasaban actividades que protagonizaran durante o fin de semana e preparar as que protagonizarían".  Esas actividades consistían, basicamente, en saír a buscar aos "vermellos" que naqueles anos loitaban nas rúas contra as últimas rabexadas da ditadura franquista.

Durante os fins de semana o actual director xeral da Garda Civil e os seus "camaradas" patrullaban as rúas da cidade galega, as discotecas e as zonas de reunión dos mozos ferroláns, da mesma forma que hoxe fan os grupos de skinheads que agriden salvajemente a inmigrantes, esquerdistas, homosexuais ou transeúntes cuxo aspecto desaprueban.  E Arsenio Fernández, ao que todos coñecían como "Cuco", era -segundo contan- un "mozo que destacaba polos seus modos".

Defensor da honra de Franco

O Plural.com lembra -así mesmo - o episodio coprotagonizado por Arsenio Fernández en 1977.  Nesa data, o alcalde de Cedeira - unha localidade próxima ao Ferrol- decidiu construír un monólito en honra a Francisco Franco . Ante a oposición popular que xerou esta decisión o primeiro edil non tivo dúbidas sobre a quen recorrer para defender a figura do ditador recentemente desaparecido.  O día da inauguración do monólito, que correu a cargo do ministro da ditadura Fernández da Moura, o alcalde chamou aos mozos cachorros franquistas do Ferrol.  O acto acabou dando lugar a un violento enfrontamento entre os demócratas do pobo e as hostes fascistas.

A fulgurante carreira dun director xeneral pouco aplicado

O pai de Arsenio Fernández de Mesa Díaz do Río foi un Enxeñeiro de Obras Públicas moi adicto ao réxime franquista.  O flamante director da Garda Civil, no entanto, segundo as informacións recollidas polo Plural, non herdou do seu proxenitor o gusto polo estudo e o traballo.  Ao parecer, o seu aproveitamento académico no instituto de ensinos medios no que organizaba a súa "actividade" política xuvenil foi máis ben escaso.  Por iso, tivo que recorrer á axuda familiar para inserirse no mundo laboral.  De acordo á súa biografía oficial, reproducida pola maioría dos medios, Fernández de Mesa é funcionario do Estado en excedencia. Esta condición adquiriuna en 1979, cando entrou a traballar no Concello do Ferrol como auxiliar de xardinaría.  Foi o seu propio pai, quen xa era funcionario do Concello - afirma o Plural.com - "o que o axudou a abrir esa porta, a máis baixa do funcionariado; iso si, por oposición, aínda que tal e como eran as oposicións naquel tempo...". Pero Arsenio Fernández de Mesa - ao que os seus coñecidos de entón lembran como a un "mozo díscolo" - non permaneceu demasiado tempo nese posto.  Deixando esa primeira ocupación, logrou que o empregasen como encargado dunha empresa británica que se dedicaba a pintar buques.  A International Marine Coatings.  Permaneceu neste cargo ata que en 1988, quizá dando coa súa verdadeira vocación, pasou a dedicarse de cheo á actividade política como concelleira do Ferrol.

Como principal razón do seu meteórico ascenso na carreira política O Plural apunta ao apoio que Arsenio Fernández obtivo de dúas influentes familias da burguesía galega.  Os Suevos e os González Aller, un de cuxos membros chegou a ser edecán do Rei.  Con estes poderosos padriños Arsenio Fernández de Mesa viuse impulsado nas filas populares até chegar a deputado no Congreso.  Posteriormente sería designado Delegado do Goberno en Galicia con Rajoy de ministro da Presidencia, coincidindo neste posto co accidente do Prestige e sendo corresponsable, por tanto, da desastrosa actuación do Goberno de José María Aznar.

A pesar do seu meteórico ascenso contan que Fernández de Mesa non viu satisfeita a súa ambición persoal co seu nomeamento como director xeneral da Garda Civil.  E, segundo as informacións fornecidas polo Plural, os seus valedores da familia González-Aller e outros círculos influentes do 'PP galego' estiveron a presionar até o último momento a Mariano Rajoy para que o designase ministro de Defensa.  Un obxectivo ao que "Cuco", ao parecer, aínda non renunciou.