Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

A 'morte' do nazi máis buscado.

EL PAÍS revela a declaración xudicial na que o fillo do Carniceiro de Mauthausen confesa os 30 anos de vida oculta do seu pai en Exipto .



Aribert Heim durante a súa etapa nas SS.


Xullo de 1991. Rüdiger Heim, de 37 anos, descolgou o auricular dunha cabina pública en Palamós (Xirona) e chamou ao número secreto que lle unía como un misterioso cordón umbilical con Aribert, o seu pai, o nazi máis buscado de Alemaña, o médico que asasinou a decenas de presos en Mauthausen (Austria). "Pediume que fóra a visitarlle. Nas últimas conversacións notei que non se atopaba ben. Viaxei a Baden Baden, tomei o avión para O Cairo e cheguei pola tarde. Fun ao hotel onde vivía e atopeino sentado nunha cadeira de bambú. Díxome que tiña que decidir se quedaba na cama ou nunha cadeira de rodas. Permaneceu na cama onde estivo os últimos 20 días até morrer".

Rüdiger Heim ten hoxe 54 anos e é un dos homes máis vixiados de Alemaña. O pasado 13 de xullo declarou por primeira vez e no maior dos sixilos ante tres xuíces e un fiscal do tribunal de Baden Baden (Alemaña) e confesou como visitou catro veces ao seu pai no seu refuxio do Cairo. O xuíz Neerforth leulle os seus dereitos e este home alto, de ollos azuis, anchas costas e cabelo algo canoso desvelou o seu segredo durante tres horas. A súa decisión de declarar gardouse con celo.

"El País" tivo acceso á súa declaración xudicial, que describe as andanzas do médico das SS que sementou o terror nos sinistros quirófanos da Revier, a enfermaría de Mauthausen na que interveu a 26 españois e onde varios doutores das SS asasinaron por centos de persoas con inxeccións no corazón de cloruro de magnesio. Rüdiger facilitou, tamén, ao xuíz Neerforth e ao fiscal Klose unha decena de cartas manuscritas polo seu pai desde o seu agocho exipcio, pero rexeitou que lle tomasen unha mostra de saliva para comprobar o seu ADN.

O corpo de Heim continúa sen aparecer. Como viviu un dos homes máis buscados do mundo? Morreu o médico que utilizaba cranios das súas vítimas como pisapapeles? Esta é a versión xudicial do seu fillo: "Alí comezou a última fase do seu sufrimento sen asistencia médica. Só viñeron unha vez a inxectarlle un analxésico. Cada día un empregado do hotel traía leite fresco. Démoslle unhas aspirinas que non lle facían nada. Pediume que o seu corpo non terminase na tumba dos Doma [donos do hotel Kasr o Madina onde vivía]. Rogoume que o seu cadáver fose doado á ciencia. Quería evitar que se abrise a tumba desa familia para facer unha proba forense. El era coñecido alí como un europeo que por motivos de saúde vivía en Exipto. Do seu pasado ninguén sabía nada. Se abrían a tumba sería un golpe para esa familia. Víronse implicados", relata Rüdiger na súa declaración xudicial.



Presos españois no campo de concentración de Mauthausen, en maio de 1945, tras a súa liberación


A agonía do vello Heim, tiña entón 78 anos, acelerouse na súa habitación do hotel Kasr o Madina, no número 414 da rúa Port Said, no piso máis alto do edificio e xunto á habitación do propietario do motel, segundo o relato do seu fillo. "Nos últimos días a comunicación con el cortouse. Ao final de xullo ou principios de agosto facía unha calor tremendo na habitación e comprou un gran ventilador. Aquel aparello produciulle un arrefriado e quedou sen voz. Comunicabámonos/Comunicabámosnos cun papel. Sempre me escribía: 'Non te esquezas de doar o meu corpo'. Tentou escribir a súa última vontade para que o seu corpo fose aceptado nun hospital. A situación empeorou. A noite do 9 de agosto, deime conta de que as dores eran incontrolables. Tiña que axudarlle a ouriñar... A situación foi moi estresante para min. Morreu dunha disfunción renal".

Rüdiger, o único dos dous fillos de Heim que lle visitou e asistiu durante a súa fuga, relatou aos xuíces como foi a noite na que supostamente morreu o seu pai no hotel dos Doma, onde durante anos paseouse co seu cámara de fotos e xogado ao tenis cos nenos na terraza. As pelotas caían aos postos da rúa e moitos lembran a aquel tipo alto e atlético que baixaba a recollelas.

Foi unha noite longa a xulgar polo seu relato. "Pediume que disolvese un medicamento contra as pedras renais e que llo dese. Botei nun vaso unha dose normal e enfadouse. Colleu o envase e derramouno todo. Ás 10 da noite durmiuse, pero aínda estaba con vida. Tombeime no chan sobre unha esterilla. Estaba canso, exhausto, nervioso. Durmín unhas dúas horas. Cando me espertei cedo a mañá do 10 de agosto o meu pai seguía vivo, pero non reaccionaba. Non se espertou máis. Permanecín á beira da súa cama. A súa respiración apagouse e morreu".

Rüdiger asegura que aquela noite o señor Doma, dono do hotel, estaba de viaxe en Alexandría. "Baixei á recepción e díxenlle ao porteiro que Tarek Husein Farid (nome de Heim desde que se converteu ao islam) morrera. Acompañoume á habitación e asustouse un pouco. Eu púxolle unha venda na cabeza para que a súa boca quedase pechada. Chamei por teléfono a Doma que volveu de Alexandría. Permanecín xunto ao corpo do meu pai... Veu un oficial municipal para dar fe da morte e documentou que Tarek Husein falecera. Chamáronme da recepción onde estaba o oficial porque eu era o fillo. Tiven medo de que todo saíse á luz e inventeime unha trampa. Presenteime co meu carné de conducir danés [vivira e traballara nun restaurante de Copenhague]. O oficial non falaba inglés e dixen que o meu nome era Rolf e o apelido Rüdiger...".

O vello Heim converteuse ao islam na mesquita Ao Azhar da Universidade do Cairo. Recibiu o nome de Tarek Husein Farid e esa era a identidade que aparecía na súa documentación e cartón de residencia. O oficial certificou que o seu fillo podía facerse cargo do corpo. "Con este documento fun a ver a Doma para cumprir a última vontade do meu pai. O seu corpo foi lavado por dous homes para cumprir as leis islámicas e puxérono sobre unha saba branca de liño. Conducimos polas rúas do Cairo durante horas porque no primeiro e segundo hospital non aceptaron o cadáver. Pola tarde fomos ao hospital Shames o Aimi que é parte da Universidade. Os doutores de urxencias fixéronse cargo do corpo e redactaron un documento onde se dicía que o entregou o seu fillo Rolf Rüdiger. Expliquei a aqueles doutores novos que era a última vontade do meu pai. Tombáronlle nunha cámara frigorífica nunha morgue que parecía unha sala de anatomía. Foi a última vez que vin ao meu pai. A súa última vontade cumpriuse".

A testemuña asegura que permaneceu un ou dous días no Cairo ordenando a habitación do seu pai. Había libros, documentos, fotografías e correspondencia co nome de Ferdinand, o segundo nome do médico das SS que empregara durante os seus primeiros anos en Exipto. "Tirei as cousas que me parecían sen importancia e pedín a Doma que deixase a habitación como estaba. Deixeille diñeiro e os documentos que me parecían importantes púxenos nunha maleta de plástico dura... Insistín en que deixasen a habitación como estaba. Facíame ilusión vivir na habitación do meu pai cando regresase a Exipto. O 13 de agosto volvín a Alemaña e levei comigo como único documento do meu pai a súa análise sobre a declaración das testemuñas [varios presos de Mauthausen que declararon contra el] porque era importante. Non lembro portar máis documentos".

Rüdiger asegura que comunicou a morte do seu proxenitor á súa tía. A irmá do nazi e a nai de ambos lle visitaron en Tánxer, despois da súa fuga en 1962 cando se ditou a súa procura, e tamén en Exipto onde lle fotografou en bañador nunha praia de Alexandría. Durante anos a súa irmá se carteó con el e envioulle diñeiro desde Alemaña.

O Carniceiro de Mauthausen, fillo dun policía austriaco, coñeceu á súa muller alemá en 1948 e un ano despois casaron. Os dous eran médicos. En 1955, 10 anos despois de terminar a II Guerra Mundial, instaláronse en Baden Baden, o tranquilo balneario onde as principais fortunas de Europa tomaban as augas, xogaban á ruleta e apostaban nas carreiras de cabalos. O matrimonio acomodouse na casa dos pais dela, un palacete rodeado de bosques no centro do pobo. En 1961 un policía presentouse na súa casa para identificalo: "Si, son Aribert Heim e traballei en Mauthausen", respondeu o xinecólogo. Tras contactar cun avogado fuxiu en setembro de 1962. Cinco anos despois, en l967, a parella divorciouse. A ex esposa do nazi iniciou outra relación que perdura. Ela e o seu fillo Rüdiger, dedicado hoxe a rehabilitar edificios en Berlín, viven na mansión de Baden Baden.

Rüdiger tiña seis anos cando o seu pai fuxiuse. O seu irmán, 12. Os dous lembran as miradas torcido dos seus compañeiros de colexio. O seu pai tentou convencer á súa esposa de que se fosen, pero esta negouse. O apelido Heim pesaba demasiado nun pobo onde aínda hoxe escóitase o voo dunha mosca. Empezaban os xuízos de Auschwitz.

Rüdiger describiu aos xuíces cando naceu a súa inquietude por contactar co seu pai. "Este tema era tabú na familia. En 1975, cando terminei o bacharelato quixen verlle... Falei coa miña tía e díxenlle que quería visitarlle. Eu non coñecía as acusacións concretas. Sabía que se trataba de historias referentes a eutanasia, pero sen detalles. Fun a Florencia a estudar medicamento e durante o verán viaxei ao Cairo. O contacto foi posible grazas a un correo postal que tiña na compa2ñía Camvaro. Anuncieille a miña visita e citámonos no Hilton. O meu último recordo era de cando tiña seis anos... O primeiro día non apareceu, pero si o segundo. Recoñecinlle. Estaba sentado nun café dentro do complexo hostaleiro. Fíxome un sinal para que me sentase con el. Estiven tres semanas no Cairo. Empezou a falarme sobre o meu aspecto porque vestía como un hippy. Ese día deixei o meu hotel e levoume ao Mena House Hotel, preto das pirámides de Gizeh. Nesa época vivía coa identidade de Ferdinand Heim... Ao día seguinte funme ao hotel Scarabee, na rúa 26 de Xullo... Nese hotel aloxeime cada vez que ía a Exipto. O meu pai encargouse de negociar o prezo".

"Empezou a contarme a súa vida alí. Fomos á Universidade do Cairo e presentoume como o seu fillo. Presentábase como suízo e facía fotografías. Algunhas as publicaron periódicos exipcios de fala francesa. Asinaba como Ferdinand. Xogamos a tenis nun club elegante nunha illa do Nilo e comemos xuntos... Presentoume a dúas persoas: o señor Rifat, no Cairo, que tiña uns 55 anos, un amigo de negocios que traballaba en temas inmobiliarios. As súas dúas fillas tiñan a mesma idade que eu. Despois fomos a Alexandría onde vivira os primeiros anos, desde 1963 a 1967. Alí coñeceu ao señor Naghy, empregado turístico, ao que o meu pai utilizou para comprar en Alexandría un terreo na praia Agami e un pequeno apartamento. Os estranxeiros non podían comprar ao seu nome. Vivía en pequenos hoteis, baratos pero limpos. Falamos da idea de que eu estudase medicamento no Cairo... O meu pai díxome que non fixera as cousas das que lle acusaban".

Ao regresar a Alemaña Rüdiger destruíu o seu pasaporte cos visados exipcios e pediu un novo no Consulado de Xénova. Estudaba en Pisa. Deixou os estudos e trasladouse a Copenhague en 1979 onde montou un restaurante de éxito. Seguía en contacto por carta co seu pai. En 1984 deixou Dinamarca, traspasou o negocio e regresou ao Cairo un ano despois. "Estiven dous meses. Ferdinand Heim xa era Tarek Husein Farid desde 1979 ou 1980. Vivira fronte á Oficina Postal Central, pero ao cambiar o seu nome trasladouse ao Kars o Madina [o hotel dos Doma], a uns 10 minutos de distancia. O nome de Heim non tiña que aparecer na súa nova vida. Falamos sobre as acusacións. Lin unha análise que preparara sobre os testemuños que había contra el. Viaxei a Furgada, no mar Vermello, para ver se había posibilidades de investir en inmobles. Volvín vía Zúric coa análise que escribiu sobre as súas acusacións e mostreillo a un avogado... Díxome que o meu pai non tiña ningunha posibilidade de evitar unha condena. El quería volver porque non aceptaba a acusación de asasinar nenos, era inaceptable como xinecólogo. Despois comprendeu que non podería convencer ao xurado". Ao seu regreso, Rüdiger denunciou outra vez a perda do seu pasaporte.

En febreiro de 1990 volveu ao Cairo e estivo seis meses. Naghy informoulle de que o seu pai estaba enfermo. "Fun con el ao Misr International Hospital. O meu pai estaba nunha cama, detectáranlle un carcinoma de recto, non operable. Fixéronlle unha colostomía con saída á beira esquerdo. Lía libros médicos, quería saber se a súa enfermidade era unha sentenza de morte". Atendéronlle o doutor Baarsoum, radioterapeuta, e Ibrahim, que foi o seu médico de cabeceira desde o oitenta. "Estiven presente en catro ou cinco sesións de radioterapia, Naghy comprou as bochas".

O fillo de Heim asegura que regresou ao Cairo en 1995 e que se atopou con Naghy. Interesouse pola participación do seu pai nun motel na praza Mida Ataba e recolleu documentos que demostrasen a súa morte. Logrou a nota da súa conversión ao islam na mesquita, a carta de identidade a nome de Tarek. Di que os autentificó o Ministerio de Saúde. "Nesa última visita deime conta de que a vontade do meu pai non foi cumprida. Doma faloume de forma ambigua. O seu dentista, Monem o Rifai, explicoume que o corpo foi enterrado. Preguntei onde estaba e non recibín resposta. Sobre os motivos só podo especular... Regresei co tres documentos e deixei unha copia ao dentista por se fose necesario". Este médico, segundo a testemuña, é hoxe un enfermo mental e di non lembrar nada.

O testemuño de Rüdiger conclúe así: "Conservei os documentos xunto á súa análise sobre as testemuñas que lle acusaron... Queimei toda a documentación ao final de outubro de 2005. Fíxeno porque se investigaron as pegadas da miña vida...". Ademais, confesa as súas confidencias cun avogado alemán ao que desvelou o misterio. "Preguntoume: 'Sabe vostede onde está enterrado o seu pai?'. Díxenlle que non tiña nin idea e respondeume: 'Pois se é así non haberá ningunha posibilidade de probar a morte do seu pai'. Compartín e comparto esa opinión".

Conta o fillo de Heim toda a verdade? O avogado do nazi pide que se peche o caso, pero os xuíces de Baden Baden seguen investigando. O misterio continúa.