18 Ago 2010 |
Piornal (Cáceres), despide ao guerrilleiro Justo Vega cunha sinxela homenaxe
|
Piornal (Cáceres), despide ao guerrilleiro Justo Vega cunha sinxela homenaxe Os restos deste maquis descansan xa no camposanto do seu pobo natal.Permanecera nunha fosa común en Pozuelo de Zarzón desde 1946. ![]() O cadaleito que contén os ósos deJusto Vega é introducido nun nicho do cemiterio municipal. Realmente emotivo, sinxelo e bonito resultou a homenaxe que Piornal rendeu na tarde de onte ao guerrilleiro desta localidade, Justo Vega Miguel, abatido por forzas da Garda Civil o día 6 de agosto de 1946, nas proximidades de Pozuelo de Zarzón. Nesa data efectivos do Instituto Armado deron morte a un grupo de cinco guerrilleiros e á súa ligazón. Os cadáveres foron enterrados nunha fosa común no Cemiterio Civil desta última localidade. Ao redor de 200 persoas asistiron onte á homenaxe e posterior enterro no cemiterio piornalego dos ósos de Justo Vega. As súas fillas, Rosario e Cándida Vega, sinalaron a este diario, con bágoas nos ollos, que onte foi para elas "un día de moita emoción, xa que despois de sesenta e catro anos de loita e sufrimento, isto supón como pechar unha ferida que permaneceu aberta". As irmás Vega lembraron ademais que a súa vida "de pequenas foi moi dura", emigrando a San Sebastián. Pola súa banda o alcalde, Angel Rama, dixo durante a súa intervención no acto de homenaxe a Justo Vega que "hoxe --por onte escríbese outro anaco da Historia de Piornal; unha Historia moi dura e longa. A pena é que hoxe non teñamos os certificados correspondentes aos restos óseos" doutros piornalegos represaliados pola ditadura franquista, entre os que citou a "Severo, Eleuterio e Cándido". Tras a intervención de Angel Olmedo, membro da ARMH-Estremadura, o director do documental, Liberdade enterrada , José Maria Sánchez, e Cándido Pérez, sobriño do guerrilleiro homenaxeado, os restos mortais de Justo Vega, chegaban minutos antes do oito da tarde ao cemiterio de Piornal, onde foron enterrados ao compás das notas do Adaggio de Albinoni, e a lectura duns versos de Blas de Otero. Amosa a túa opinión sobre este artigo
|














