Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

"Ían fundir o Cristo para facer balas".

A filla do condenado por derrubar a estatua relixiosa do Tibidabo en 1936 pensou por erro durante 70 anos que un veciño delatara ao seu pai.


"Sempre pensamos que o chivato fora Rivaldo, un garda forestal veciño noso en Vallvidrera. Pero non. Foi un tal Juan Carniceiro". Rosa Gibernet Pahisa, de 91 anos, soubo onte a verdade dun asunto que atormentou á familia durante máis de 70 anos: quen delatara ao seu pai, Julià Gibernet, condenado a 15 anos de cárcere -dos que cumpriu catro- tras a Guerra Civil por derrubar a estatua do Sacro Corazón do Tibidabo en xullo de 1936.

A resposta estaba no expediente do xuízo sumarísimo que o franquismo celebrou tras a contenda. O caso (véxase "El Paíos" de onte) é un dos 100.000 cuxa documentación, que repousa no arquivo do que foi a sede do Goberno Militar en Barcelona, hase sistematizado por un proxecto do Departamento de Interior da Generalitat, o Arquivo Nacional de Cataluña e o Exército.

"Durante o xuízo, o meu pai dixo que se dicir que era catalanista era delito, entón el era catalanista. Ese foi o seu pecado", lembra Rosa, sen moito esforzo, sentada na sala do piso da súa filla, no Eixample. Acompáñana tamén o seu neto, o seu bisnieto e unha tartaruga que nada torpemente nun acuario.

Mentres fala, sostén unha das moitas fotos que poboan a biblioteca familiar. Nela vese ao seu pai, montado no cabalo que lle servía de transporte para vixiar a Vallvidrera dos anos trinta. "Querían fundir o Cristo para facer balas co metal", lembra a muller.

"O meu pai non era moi relixioso, pero faciamos o pesebre", conta Rosa, que foi nai solteira e desde moi nova traballou no hotel Palace, onde se encargaba da limpeza. De feito, lembra mentres se toca o pelo cano e pérdeselle a mirada ao infinito, o seu pai pasouno "moi mal" por ese motivo o catro anos que estivo no cárcere Modelo. "Os amigos empuxábano para que se arrodillara en misa e non lle castigasen despois", explica. Na masía da montaña, a familia sobreviviu grazas aos poucos aforros e ao silencio que impuxo o franquismo.

A memoria vólveselle máis cenagosa á hora de lembrar se o seu pai pertencía a Esquerra Republicana, aínda que di que un día a levou a que coñecese a Francesc Macià. Nega que fose anarquista. Rosa e a súa filla tratan de facer memoria para pensar que outros veciños da montaña puideron formar parte do grupo que derrubou o Cristo do Tibidabo. Non lles veñen nomes á cabeza. "En Vallvidrera había poucas persoas de esquerdas, había moita xente de dereitas. E agora todos votan a Convergència", explica Rosa

Despois do catro anos de prisión, Gibernet non volveu falar de política e empregouse como guardabosques, un bo traballo tendo en conta que no seu certificado de penais figuraban catro anos de cárcere por auxilio á rebelión. E morreu aínda baixo o réxime, o 21 de marzo de 1969.

Por que crían que o chivato era Rivaldo? Rosa vólvese a perder na súa memoria. "Un día o meu pai riu del porque se fixo dano cunha trampa no bosque. E Rivaldo díxolle que se vingaría dunha maneira que nunca o esquecería", gabia.