Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

O Supremo rexeita as probas pedidas por Garzón para o seu defensa.

Los maxistrados avalan ao xuíz Varela e anticipan o xuízo polo franquismo.





A Sala Segunda do Tribunal Supremo rexeitou onte todas as probas propostas polo xuíz Baltasar Garzón para o seu defensa no caso da memoria histórica, o proceso que o maxistrado quixo abrir para perseguir os crimes do franquismo.

O cinco maxistrados que asinaron o auto, Juan Saavedra, Adolfo Prego, Joaquín Jiménez, Francisco Monterde e Juan Ramón Berdugo, avalaron por unanimidade a instrución realizada polo xuíz Luciano Varela, e aínda que quedan pendentes catro recursos, anticipan que o xuíz da Audiencia Nacional, que se atopa suspendido das súas funcións, será xulgado por un delito de prevaricación (ditar a propósito resolución inxusta) no alto tribunal previsiblemente en novembro ou decembro.

Os maxistrados da Sala Segunda argumentan que as probas pedidas por Garzón non son pertinentes, posto que só son esenciais as que se encamiñan a determinar a natureza e circunstancias do feito, as persoas que participaron e o órgano competente para o seu enjuiciamiento.

Sinalan que é o xuíz instrutor o que debe determinar que dilixencias son necesarias e imprescindibles para os fins indicados. E que estes se cumpriron. Agregan que a pertinencia doutras probas solicitadas por Garzón "non deriva necesariamente do feito de que a súa práctica se solicite" e que o criterio do instrutor "non é ilóxico nin arbitrario cando considera a innecesariedad das probas denegadas".

Garzón pedía que declarasen os maxistrados que formularon un voto particular, que coincidía co seu punto de vista sobre o proceso, o que determinaría que a súa actuación non foi prevaricadora, posto que outros maxistrados tamén razoaron como el. Con todo, a Sala Segunda di que ese testemuño non pode ofrecer outra cousa que o exposto no voto emitido, que xa consta, e que o resto das dilixencias propostas, como testemuños doutros xuíces iberoamericanos, etcétera, "ou ben non son tales por ter por obxecto a expresión de persoais opinións valorativas sobre intencións, ou se trata de pericias xurídicas improcedentes ante un tribunal".

O tribunal sinala que a súa actuación se limita a un simple control de legalidade, posto que pronunciarse sobre o sobresemento ou abrir o xuízo oral dun proceso "entraña un pronunciamiento sobre o fondo do asunto, sequera sexa con carácter provisional e sobre bases indiciarias, que o lexislador atribúe ao instrutor, (...) preservando o órgano xudicial do enjuiciamiento do perigo de prexulgar a pretensión e perder con iso a súa imparcialidade para coñecer do mesmo no xuízo oral e decidir en sentenza sobre o fondo".

É dicir, que o tribunal quere pronunciarse o justito, porque o cinco maxistrados que asinan a resolución e que xa resolveron cuestións que afectan o fondo do asunto, queren ser os que xulguen a Garzón por estes feitos. Varios maxistrados doutros tribunais e catedráticos non se explican esta teimosía destes maxistrados da Sala Segunda en ser eles os que xulguen a Garzón. Estas fontes consideran que unha eventual condena de Garzón de seguir este procedemento sería anulado polo Tribunal Europeo de Dereitos Humanos por falta de imparcialidade, xa que o tribunal que instrúe non pode xulgar e esta Sala resolveu en apelación extremos que afectan o fondo do asunto, polo que estarían claramente contaminados. Os citados maxistrados e catedráticos non comprenden por que o Supremo non designa a outros maxistrados -a Sala intégrana 15 xuíces- para xulgar o caso e salvar o problema. Pero o caso é que son estes os que van xulgar a Garzón.