Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Murcianos dados en adopcións irregulares súmanse á denuncia ante a Fiscalía.

A Asociación Anadir presentará a demanda colectiva en outubro para que poidan coñecer o seu pasado.


O pranto do bebé ao que non volveu ver xamais lle perseguiu toda a súa vida. Un fío que os anos non lograron romper, e ao que quedou amarrada a madeja dunha biografía que, ninguén lle quitará a idea da cabeza, non era a súa. A sensación de vivir unha vida que non lle tocaba compártea María Jesús Villegas con centenares de afectados pola suposta trama de adopcións ilegais que funcionou en España nos anos setenta. Impulsados pola Asociación Nacional de Afectados as Adopcións Ilegais (Anadir), presentarán en outubro unha denuncia colectiva ante a Fiscalía Xeral para poder coñecer o seu pasado e aos seus pais biolóxicos. Varios murcianos atópanse entre eles.

A historia de María Jesús sitúase alén. Ela foi unha das nais que deu ao seu fillo en adopción. Non pretende enganar a ninguén: aínda que o proceso foi do todo irregular, ela entregou ao seu bebé voluntariamente; todo o voluntariamente que podía facelo unha nai solteira de 22 anos nacida no seo dunha familia ultraconservadora, «católica e apostólica», e educada nun internado de Pamplona. Ser nai solteira era un estigma no setenta. Unha vergoña para a familia e a contorna social que era mellor ocultar. Na vila, unha residencia para mozas embarazadas rexida por relixiosas e radicada en Pamplona, sabían como facelo.

«Cando cheguei a aquela casa de mulleres descarriadas, como se dicía na época, xa estaba embarazada de máis de 4 meses. Non me preguntaron nin o meu nome; era unha máis, todas mozas novísimas, embarazadas, que habían ir alí a ter aos seus bebés para entregalos. Era horrible», lembra.

Na residencia non se facían preguntas. Nin nome, nin DNI, nada; canto menos soubésese, mellor: «Menos pistas quedaban, e menos posibilidades de que as nais ou os fillos puidesen logo porse en contacto». Ninguén mostraba o menor interese en coñecer o nome de ninguén. Só deixaban pasar os días ata que chegaba o momento. O de María Jesús foi o 5 de outubro de 1971. Alguén o previu todo por ela, que se deixou levar. «Estaba soa; non tiña apoio de ninguén, e non podía contar coa miña familia, máis ben, ao contrario», repite revivindo un trauma que lle ha incapacitado para ter máis fillos.

Unha tapadeira moi cara

Na clínica -«a máis cara de Pamplona, co tempo entendín quen pagaba todo aquilo provocáronlle o parto. Cando escoitou o pranto do bebé recentemente iluminación, de forma instintiva levantou a cabeza, pero enseguida se recostó para non ver a cara do recentemente nado que saudaba á vida. Non houbo máis explicacións. En canto recuperouse do parto, sen asinar un papel, sen que ninguén apuntase o seu nome, sen máis explicacións, despachárona da clínica e até agora.

Era sinxelo. A nai biolóxica entraba por unha banda, e a adoptiva saía co bebé en brazos polo outro. E en case todos os casos, denuncia Anadir, o bebé quedaba inscrito na partida de nacemento como fillo biolóxico da nai adoptiva. «Estaban todos organizados: médicos, comadronas, monxas, funcionarios... Estou convencido de que era unha auténtica trama», denuncia Antonio Barroso, presidente de Anadir, que leva anos escoitado centenares de historias como a de María Jesús, que desde hai anos reside en Aguias.

Ou como a de Pablo, de 29 anos e dado en adopción pola súa nai biolóxica. Tamén leva uns anos vivindo en Aguias, e achegouse María Jesús en busca de respostas. Un coñecido común faloulle dela, e Pablo quixo coñecela para escoitar a versión que nunca ouviu da súa nai biolóxica.

A nai adoptiva de Pablo si foi sincera con el. Cando o mozo tiña 12 anos, chamoulle ao seu lado e contoulle que a súa nai biolóxica era unha moza dun pobo de Córdoba, duns 15 anos, que dera a luz na clínica San Ramón de Madrid, onde foron alumado decenas dos críos que hoxe buscan ás súas nais a través de Anadir.

Pero Pablo non está seguro de querer seguir buscando. Quizá teña irmáns; probablemente a súa nai estea viva; non sabe se quere sabelo, se quere pór rostros á vida que non viviu. Nin sequera está convencido de querer tomar parte na denuncia colectiva que a asociación presentará ante a Fiscalía. Si o farán unha muller nada en Murcia e residente en Pamplona que foi dada en adopción no setenta, e un mozo adoptado por un matrimonio murciano que prefire non revelar o seu nome. «Non é sinxelo. Son moitas as partes implicadas, e os pais adoptivos tamén sofren moito con isto», justifica Barroso.

A Asociación de Afectados por Adopcións Ilegais asegura que entre os anos corenta e oitenta houbo dous millóns de adopcións en España. Calculan que un 10% son inscricións falsas. A cifra dá vertixe: 200.000 alumeamentos baixo sospeita. Enrique Vila é o avogado de Anadir, a Asociación Nacional de Afectados por Adopcións Irregulares. A entidade agrupa xa a unha trintena de membros con partidas de nacemento presuntamente fraudulentas. O seu obxectivo é presentar tras o verán ante a Fiscalía Xeral do Estado un escrito conxunto para pedir unha investigación en todo o país sobre «nenos roubados».

Moitos souberon da súa adopción desde sempre, outros se decataron por accidente, pero todos teñen en común a certeza de que os seus procesos de adopción, simplemente, non existiron. Nas súas partidas literais de nacemento, figura unha nai biolóxica que o ADN desmente. María Jesús sabe que na do seu fillo está escrito calquera nome menos o seu. E gustaríalle que el, se a está buscando ou a necesita, saiba que ela está aí.