Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Garzón e a política umani

Din os xaponeses que, ademais do catro clásicos -doce, salgado, amargo e ácido-, existe un quinto sabor ao que chaman umani. Trátase dunha sensación gustativa provocada por un aminoácido presente en alimentos como o queixo parmesano ou o xamón ibérico. A súa procura volve tolos aos grandes cociñeiros.

  En España, intuímolo sempre, hai un quinto sabor político que excede á esquerda e á dereita (e, dentro destas, ás súas faccións moderadas e radicais). Trátase da ideoloxía daqueles que, sen necesidade de raparse a cabeza nin cantar a Cara ao sol en público, consideran que o franquismo pode ser definido como unha etapa de "extraordinaria placidez" (por usar a expresión dun político-umani tan ostentoso como Jaime Mayor Oreja). Francisco Camps acaba de editar un manual para emigrantes que é puro umani. O franquismo aparece alí como un período de vacacións democráticas, un balneario que propiciou a modernización de España.

  Orella, Camps e os seus correlixionarios están a piques de conseguir que  Baltasar Garzón sexa axuizado por investigar os crimes franquistas. A que sabe un cadáver dentro do pastel da conciencia dun país? Depende. A orixe das balas, para certos individuos, determina o gusto. Si ao teu pai ameazouno ou o matou ETA o horror papilar nunca terminará, pero si  Franco asasinou ao teu avó e enterrouno nunha cuneta, iso son menudencias do pasado que deben ser abolidas cun sólido enxuague bucal.

   O umani é perigoso. Ás veces creemos que algo é salgado ou ácido, pero en realidade só é unha gran merda moi ben presentada.