Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Transición? Que transición?

Desde o aparello burocrático-represivo á base económica, pasando pola lexislación especial, todo mantívose incólume durante a "transición".





Unha das reivindicacións máis sentidas polo masivo e radicalizado movemento de masas de mediados dos 70 e que a esquerda domesticada, nun principio, utilizou para as súas chalaneos coa oligarquía fascista, mercadeando cos fondos e lexítimos anhelos das masas obreiras e populares, expresábase a través de consígnaa ?Corpos represivos, disolución!?, que concentraba o odio cerval cara aos sádicos torturadores da Garda Civil e a Policía Armada, especialmente cara á sección encargada da represión política, a odiada e temida Brigada Político-Social, BPS, verdadeiro Estado Maior do terror formado polos máis execrables e viles torturadores. Como é sabido, tras a II GM, os países aliados estableceron un programa nos países liberados do xugo nazi-fascista, que ía desde a formación dun Goberno Provisional integrado polas forzas políticas que se enfrontaron, nos seus países respectivos, á tiranía nazi-fascista até, nos países con tradición monárquica, un referendo elixindo a forma de Estado (monárquica ou republicana), pasando pola depuración do aparello represivo do Estado e o enjuiciamiento daqueles con responsabilidades penais, que serían xulgados por "crimes contra lesa Humanidade" os cales son imprescriptibles. Nada diso sucedeu no Estado español.

Considero conveniente empezar cun exemplo que podería ilustrar por se só a natureza da reforma fascista. Roberto Conesa é o símbolo máis elocuente da continuidade do fascismo, da súa adaptación a través de cambios ornamentais que se poden resumir na integración da esquerda domesticada na súa forma terrorista de dominación. Conesa é o encargado, en 1939, de infiltrarse no Socorro Vermello Internacional, o que levaría a detención de trece novos comunistas militantes das Mocidades Socialistas Unificadas, baixo torturas e falsas acusacións. Aquel trece novos pasarían á historia co nome das "13 rosas vermellas". En 1942 encárgase do desmantelamento do aparello de propaganda do PSOE e de UXT, que tras a súa pérfida participación no Golpe casadista, deixou aos seus militantes de base indefensos ante as hostes fascistas; na devandita operación é asasinado Antonio Donoso. Ese mesmo ano participa na detención e torturas de Heriberto Quiñones, responsable da estrutura clandestina do PCE no interior. É fusilado sentado nunha cadeira: foi mutilado durante as torturas e ten a columna vertebral rota. A principios dos 50 os antifascistas que pasaban polas súas mans afirman que, tras as peores torturas, sempre usaba un ton ?paternalista?. A mediados dos 50 márchase á República Dominicana, para a instrución dos escuadrones da morte do ditador fascista e monicreque ianqui, Trujillo. En 1977 (dous anos antes fora o encargado das torturas aos detidos en virtude do Decreto-Lei Antiterrorista de agosto do 75, que acabou co fusilamento de 5 antifascistas, tres militantes de ETA e dúas do FRAP) o seu nome aparece en todos os titulares de prensa: é o "súper axente", o "súper comisario" Conesa, o ?salvaguardador da democracia? que liberara a Villaescusa, carniceiro presidente do Consello de Xustiza Militar, e ao oligarca Oriol e Urquijo, partícipe nos crimes de Montejurra no 76, que foran secuestrados polo GRAPO. Todos os detidos da devandita organización armada denuncian brutais torturas. O seu nome aparece salpicado en numerosas tramas de terrorismo de Estado. Por exemplo, na coñecida como "Operación Mallorca". Xunto ao ministro fascista Martín Vila (actualmente presidente de Sogecable, o que non deixa de ser curioso xa que, el mesmo, encargouse de protexer aos ultradereitistas que, no 77, colocaron un explosivo na sede de ?O País?, custando a vida ao conserxe do edificio) e ao íntimo deste desde os tempos da súa militancia no SEU (o sindicato universitario fascista e parapolicial), Mariano Nicolás organizan o intento de asasinato do Secretario Xeral do MPAIAC, Antonio Cubillo, independentista canario refuxiado en Alxer. O Estado fascista español vese presionado pola RFA a través do axente do BND Werner Mauss, que vía danados os intereses das compañías comerciais e aéreas oestealemanas polos petardos que, de tanto en tanto, colocaba o MPAIAC en aeroportos. Para o asasinato, contratan a un grupo de asasinos a soldo, encabezados por José Luís Espinosa, "Gustavo". Este individuo xa fora infiltrado no PCE(m-l) e no FRAP, así como na UXT de Murcia para "limpar o sindicato de trotskistas". Cubillo é acoitelado repetidas veces ao entrar no portal da súa casa pero, finalmente, consegue salvar a vida, arrastrando secuelas para sempre. A mesma operación conduce á detención, no 77, de todo o Comité Central do PCE(r). Cubillo presentou ao mercenario Espinosa a militantes dese Partido e do GRAPO. A dirección do PCE(r) foi condenada, como durante o fascismo franquista, por "asociación ilícita" e "propaganda ilegal". E así, todo volve ao comezo, a Conesa. Os detidos do PCE(r) e do GRAPO son conducidos ás sórdidas mazmorras da DGS, onde lles esperan a "barra", a "bañeira" e outros "sofisticados" e "democráticos" métodos de interrogatorio en mans de todo un experto como Conesa, e o seu subordinado máis directo, Juan Antonio González Pacheco, "Billy o neno". Foi, até principios dos 80, xefe da Sección Anti-GRAPO da Brigada Central de Información considerada, mesmo entre medios policiais, como a máis "dura" da época.

Probablemente sexa este último, "Billy o neno", o máis tristemente soado dos torturadores da BPS, até o punto de que até nun dos capítulos da casposa e nostálxica "Cóntame" é mencionado como personificación da represión fascista. Aparece xa, xunto a Conesa, nas torturas dos detidos en agosto do 75 que culminaron no fusilamento do 27 de setembro; o seu nome aparece implicado na matanza de avogados laboralistas de Atocha, sinalado polo coñecido ultradereitista Ernesto Milá, fundador do Partido Español Nacional Sindicalista baixo auspicio do SECED de Carrero Branco, como principal instigador daquela matanza, na que aparece tamén o nome de Andrés Casinello (que trataremos máis adiante) e de neofascistas italianos implicados na Internacional Negra e a "Operación Gladio". En 1980 é sinalado por Manuel Ballesteros como o intermediario entre a Policía e os asasinos a soldo encargados de realizar as accións de guerra sucia, durante o xuízo polo ametrallamiento do bar Hendayais, que custaron a vida a dúas persoas. O ametrallamiento lévano a cabo tres mercenarios franceses, ex militantes do OAS (organización paramilitar francesa encargada de asasinatos, secuestros, desaparicións... durante a guerra de Alxeria), que levaron a cabo acciones ordenadas polo Estado tanto baixo as siglas de Batallón Vasco-Español como das de GAL: Jean-Pierre Cherid e os irmáns Perret. O primeiro sería o encargado tamén, entre outros, dos asasinatos de Martín Eizaguirre e Aurelio Fernández Cario, militantes do PCE(r), despois de que o xornalista-policía Alfredo Semprún sinalase, falsamente, ao primeiro de ser o "coordinador do terrorismo europeo", nin máis nin menos. Cherid morre ao facerlle explosión o artefacto que manipulaba destinado ao coche dun refuxiado vasco. A familia do mercenario esixiu ao Estado unha pensión tras o seu falecemento. Avalaba a petición da familia un policía entón en excedencia: Juan Antonio González Pacheco, "Billy o neno".

Manuel Ballesteros é outro dos sádicos que dedicou toda a súa vida a esnaquizar os ósos e os órganos dos antifascistas, un verdadeiro profesional da tortura. Por exemplo, o filósofo e editor Vicent Raga, detido no 69, entre a descrición das abxectas e brutais torturas que padeceu a mans de Ballesteros, relata mesmo un simulacro de execución. Non é impedimento para que en democracia0alcance os máis altos cargos na loita antiterrorista. No 81 é nomeado xefe do Mando Unificado de Loita Contraterrorista, unha especie de Consello de Seguridade Nacional, de órgano de contrarrevolución permanente "á española". No 81 é cesado pola súa implicación no atentado do bar Hendayais, pero Barrionuevo recupérao ao ano seguinte para a centralización e institucionalización da guerra sucia, como Xefe de Operacións Especiais primeiro e, despois, como director do Gabinete de Información do Ministerio de Interior, cargo que ocupou de 1987 a 1994. Antes substituíra ao seu mestre, Conesa, á fronte da Brigada Central de Información e o primeiro que fai é colocar nos altos mandos policiais a cans rabiosos da BPS, como Gómez Sandoval. Este individuo, membro da BPS encargado da represión do movemento universitario, aparece implicado tamén no coñecido como "caso Scala", acto de terrorismo de Estado no que faleceron catro persoas e co cal se pretendía liquidar ao movemento anarquista. Sobre como entendían especímenes como Gómez Sandoval a represión do movemento universitario é elocuente o caso de Enrique Ruano. Este mozo universitario era militante da Fronte de Liberación Popular, unha organización pequeno-burguesa, detido en 1969, nun momento no que o réxime declarara o Estado de excepción ante a onda de loitas obreiras e estudantís. É bestialmente torturado por axentes da BPS, ata que falece. Entón é arroxado pola xanela polo tres asasinos, para alegar que se suicidou. En 1963, xa se tentou con Julián Grimau. O fascismo lanza unha das súas habituais campañas de intoxicación, ordenada por Fraga e executada, desde o diario "ABC", por Torcuato Luca de Tena e o xa mencionado Alfredo Semprún. Non serve para nada: todo o mundo sabe que Enrique Ruano fora asasinado a consecuencia das salvaxes torturas sufridas na DGS. Quizá non sexa o máis sórdido e sinistro do asunto: o tres policías que lle detiveron, Francisco Luís Colino, Jesús Simón Cristóbal e Celso Galván, recibiron en febreiro de 1969, un mes despois do asasinato, unha "felicitación polos servizos prestados". En total, antes de xubilarse como comisarios, o tres foron vinte e seis veces condecorados, a maior parte das condecoracións fóronlles outorgadas despois de 1975. Celso Galván pertenceu á escolta da Casa Real. El e Colino foron destinados despois a cargos de libre designación dentro da Delegación do Goberno en Madrid e Simón foi nomeado Comisario en Torrexón de Ardoz, Madrid, xa co goberno do PSOE-GAL e Barrionuevo como ministro do Interior. Nunca mostraron o menor xesto de arrepentimento nin de pesar.

Hai aspectos que poden servir perfectamente para definir un determinado fenómeno histórico. En 1979 exerce como ministro do Interior, sucedendo ao falanxista "herr" Vila, Ibáñez Freire, militarote condecorado no seu día coa Cruz de Hierro por Hitler en persoa. Ese mesmo ano é posto á fronte da Dirección Xeral de Policía o comisario José Sáinz, colaborador no corenta da Gestapo na Francia ocupada polos nazis. Pero ese ano 79 deparaba máis feitos que desenmascaraban dabondo a farsa da ?transición?. Poderíase citar o asasinato a mans dun picoleto da moza ecoloxista Gladys do Estal, mentres realizaba unha sentada pacífica fronte á central nuclear de Lemóniz, crime, como non, impune, ou ao asasinato de Delgado de Codes, nese momento Secretario Xeral do PCE(r). Pero creo que, máis ilustrativo, é o seguinte caso. Ese ano aprobábase unha Lei de Autonomía Universitaria que xerara graves protestas entre os estudantes. O 13 de decembro, en Madrid, morren, a consecuencia dos disparos efectuados pola policía, os estudantes José Luís Montañés Gil e Emilio Martínez Menéndez. Ibáñez Freire insulta desde TVE aos estudantes asasinados pero, por primeira vez nos anos da reforma fascista, tres policías son acusados e xulgados. Non se lles condena. Con todo, si se detén a dous novos estudantes por rodar un documental, "13 de decembro", sobre os feitos e, por suposto, censurado e secuestrado. Nove anos antes destes crimes, en 1970, o estudante Javier Escalada caía abatido polas balas asasinas da policía nas loitas contra a Lei de Educación, lei coa que, grazas ao tráfico de influencias e trato de favor, comezou a amasar a súa fortuna Jesús de Polanco polo que non é de estrañar que o subsecretario de Educación do fascismo franquista, Ricardo Díez Hochleitner, acabase cun posto ben remunerado no GRUPO PRISA. Así, co sangue do pobo, se engrasan os grandes monopolios. Cinco anos despois dos asasinatos de José Luís Montañés Gil e Emilio Martínez Menéndez, en 1984, no mesmo lugar dos feitos, prodúcese unha manifestación en recordo aos dous asasinados, que tamén é reprimida pola policía. José Luís Carrero Arranz participa nela. Cando xa se retira da zona, recibe un balazo por detrás. Afortunadamente, o disparo da policía non lle afecta a ningún órgano vital e consegue salvar a vida. No hospital do Instituto de Cirurxías Especiais (ICE), en San Bernardo, onde é operado con éxito o ferido, vólvese a repetir unha historia xa vivida en 1979.Agora está no goberno o PSOE-GAL e o ministro do Interior é José Barrionuevo, antigo membro do SEU franquista, reconvertido ao socialismo de Felipe González, pero hai cousas que non cambian. Dous axentes esperan a pé de quirófano a que termine a intervención e obrigan ao cirurxián a que lles entregue a bala que feriu a José Luís Carrero. Nunca se saberá que policía disparou contra el.

Outro ex policía fascista é Juan Antonio Gil Rubiales, que comezou a súa andaina na represión en 1971. Xusto dez anos despois, encárgase da detención e interrogatorios do camioneiro vasco, presunto militante de ETA m, Joxe Arregi. A infame Lei Anti-terrorista ofrece 10 días de incomunicación para que máis de 70 policías rebenten a torturas ao fornido camioneiro. É levado ao Hospital Penal, no que se atopan un militante de ETA p-m e un mozo militante do GRAPO, paralítico despois de que a policía tiroteáselle por detrás, rematando ademais dun tiro na cabeza ao seu camarada Abelardo Collazo, cando se achaba malferido no chan. Eles dous legáronnos as últimas palabras de Arregi antes de morrer: "Oso latza izan dá" -"Foi moi duro"-. As fotografías do corpo amoratado, inchado e dos pés cheos de queimaduras de Arregi indignaron á sociedade vasca. Dos máis de 70 implicados, só dous responsables directos foron procesados: Julián Marín Ríos e Juan Antonio Gil Rubiales. Condenóuselles respectivamente a catro e tres
meses de arresto, que non de cárcere, e tres e dous anos de suspensión de emprego e soldo. O cal non foi óbice para que, en 2005, Gil Rubiales fose nomeado Comisario Xefe do Corpo Nacional de Policía en Santa Cruz de Tenerife. Foi enterrado con honras de Estado, en posesión da Cruz ao Mérito policial con distintivo vermello e sendo felicitado máis de 70 veces, tantos como policías martirizaron a Arregi, polo seu labor na loita "antiterrorista".

Outro dos carniceiros de Arregi foi Juan Antonio González García, outro ex BPS que entrou no corpo un ano despois que Gil Rubiales, no 72. Non é o único caso de torturas en que se viu implicado. Un ano antes do asasinato de Arregi, en 1980, é detida Isabel Llaquet, acusada de ser Secretaria Xeral do PCE(r) tras o asasinato de Delgado de Codes. É bestialmente torturada. Como consecuencia das lesións sufridas, constatadas por diversos médicos, Llaquet tivo que ingresar no Centro Municipal de Urxencias Pere Camps de Barcelona. O seu traslado a Madrid tívose que realizar en cadeira de rodas. En xaneiro de 1983, Isabel Llaquet recoñeceu na Audiencia Nacional a Juan Antonio González García como un dos inspectores que a torturó. Segundo o seu relato, foi golpeada na planta dos pés durante 12 horas, arrincáronlle a lanuxe da pube e foi golpeada sistematicamente nos peitos na Xefatura Superior de Policía de Barcelona onde foi sometida a interrogatorio. Isabel Llaquet estivo presa até fai moi pouco tempo. Con todo o seu verdugo, o seu torturador é actualmente o director da Policía Xudicial, o mesmo que se viu implicado no "caso Malaya" de corrupción e o mesmo que se foi de cazaría con Bermejo e Garzón. Un imaxínallos facendo xocosos comentarios sobre como, á vez que animais, tamén de cando en cando cazan seres humanos; un, torturándolos; outro, facendo a vista gorda e ordenando que continúe a incomunicación e os "interrogatorios"; o terceiro, negando todo moi serio e enxoito por televisión.

Non foi Arregi o único caso nos 80. Pouco antes fora torturado até a morte José España Vivas, simpatizante do PCE(r) e presidente da Asociación de Veciños de Alcalá de Henares. Ningún dos axentes da Brigada de Información que o asasinaron foron procesados; si, con todo, varios membros da Asociación de Veciños, tras unha homenaxe ao seu compañeiro asasinado. Tamén, en 1985, é asasinado o cuartel de Intxaurrondo Mikel Zabaltza, condutor de autobuses presunto militante de ETA. En palabras do capitán da Garda Civil, Pedro Gómez Neto, a Perote habíaselles "ir a man"coa "bañeira". Afogárano. Botaron o seu corpo ao río Bidasoa e afirmaron que se botou ao río ao tentar fuxir. As análises químicas da auga demostraron que a do Bidasoa non era a mesma que coa que fora afogado Zabaltza. Nas torturas e asasinato participaron máis dunha ducia de picoletos. Entre eles destacan o cocainómano Enrique Dourado, máis tarde condenado polo secuestro, torturas e asasinato dos mozos Lasa e Zabala, tras ser delatados el e Felipe Bayo polo narcotraficante "Txofo", e Gonzalo Pérez García, enviado a Iraq en materia de represión e executado pola resistencia iraquíe. Pedro Gómez Neto, o que informou a Perote do asasinato, era cinco anos despois, en 1990, un dos membros do ?Grupo Omega? ou ?A Pata Negra? da Garda Civil, baixo ordes directas do ladrón e asasino Roldán. Ese ano secuestran, torturan e drogan ao militante do GRAPO Suso Cela Seoane, ao que queren sacar información sobre o seu irmán Paco. Pedro Gómez Neto foi xulgado por eses feitos. A día de hoxe, é agregado da embaixada española en Honduras, cun soldo de preto de 6000 euros mensuais. Ese mesmo ano de 1990 Suso Cela foi detido e torturado pola Garda Civil, esta vez legalmente. A día de hoxe segue en prisión, secuestrado. Debería estar na rúa, pero aplicóuselle retroactivamente a draconiana e oprobiosa "Doutrina Parot".

Outro exemplo paradigmático da verdadeira natureza da reforma fascista pódese personificar na figura do comisario José Matute. Inspector xefe da Brigada de Investigación Político-Social de Santa Cruz de Tenerife matou nunha sesión de tortura ao militante do Partido de Unificación Comunista de Canarias Antonio González Ramos, a finais de outubro do 75. A autoridade xudicial investiga o caso, recoñecendo no sumario que Matute e os seus secuaces chegaran a ameazar, para manter o silencio, a compañeiros do corpo e a un picoleto con frases como "silencio ou execución" ou "máis vale un covarde vivo que un valente morto". Por esas mesmas datas, Matute tamén tortura a Manuel Trujillo Ascanio, militante da Liga Comunista Revolucionaria. Neste caso si é xulgado e condenado a cinco meses de arresto, seis anos de desterro de Tenerife e ao pago dunha multa de 75000 pesetas. Non chegaría a cumprir ningunha das sancións: no 77 aplícase a Lei de Amnistía. Algo máis que unha broma de mal gusto: a mesma amnistía pola que deron a súa vida militantes como Antonio González Ramos servía para amparar e protexer aos seus verdugos, para que todo seguise igual. Matute aparece no ano 83 na xigantesca operación de rastreos e rexistros masivos que se desenvolve no madrileño barrio do Pilar. Xubilaríase non sen antes protagonizar un soado escándalo, a agresión a un dos seus superiores, o policía Mariano Gala.

Non podo esquecerme doutro torturador da BPS, ascendido a mediados dos 80 polo PSOE-GAL a máximo responsable da loita "antiterrorista", Jesús Martínez Torres. Manuel Lucas de Pedro, estudante de Medicamento de 21 anos cando foi detido en 1971 e hoxe casado, cun fillo, médico na localidade zaragozana de Daroca relata a "El País": "Martínez Torres pertencía á fornada que chegou en 1970. Até entón estaban só os clásicos, afeitos ao movemento obreiro. Pero estes novos actuaban xa sobre o mundo universitarios e comezaban a infiltrar xente. Durante os 10 ou 12 días que duraron os meus interrogatorios, a base de malleiras, era el quen os dirixía. Non levaba bigote, pero téñoo plenamente identificado", asegura. "Parecía que levaba a responsabilidade, aínda que cascaba igual que os demais. A verdade é que había outros máis brutos. Este o que era é un pouco chuleta. Ás veces rompía as declaracións, se non lle gustaban". Ao mesmo xornal, David Sitúo Adoitar, traballador do metal, que entón contaba 24 anos e que, como militante do Partido dos Traballadores (PT), participaba nunha reunión preparatoria das eleccións para ligazóns dos sindicatos verticais cando foi detido: "Martínez Torres non era dos que máis pegaban, senón dos que dirixían e coordinaban os interrogatorios das distintas habitacións, e, por exemplo, facíache ouvir gritar ao compañeiro da habitación de á beira. Ou che dicía: 'Ouves como chama a mamá?'. Martínez Torres ía cunha porra na man, que ás veces usaba. O que máis me pegaba non era el, senón outro que aínda segue aquí. Martínez Torres dábache un golpe, soltábache unha frase cínica e largábase. Tamén foi un dos que me levaron ao monte, a un buraco, e ao ver que non estaba a propaganda, facían insinuacións coa pistola que daban medo...[...]fai oito ou dez meses, en televisión, dándolle a man ao Rei. Foron só dous segundos, pero recoñecinlle. Non o comentei con ninguén, excepto coa miña moza, pero cando hai pouco vin a foto no PAÍS xa non puiden conterme e escribín a carta ao xornal?. Máis de 20 persoas recoñécenlle como torturador. A ninguén se lle ocorreu xulgalo nin cesalo, faltaría máis.

Hai tres caso que me parece importante lembrar e ter ben presentes. Un é o apaleamiento até a morte do anarquista Agustín Rueda, no cárcere de Carabanchel, en 1978 tras descubrirse un túnel na prisión. Despois dun ano os responsables do asasinato, (Carlos Cantos Rueda, director, Antonio Rubio, subdirector, Barrigón, medico da prisión, Luís Lirón de Carballos, xefe de servizos, Jose Luís Esteban, carcelero, Alfredo Maio, carcelero, Javier Flores, carcelero, xunto a outros carceleros) foron postos en liberdade por Landelino Lavilla e Rodolfo Martín Vila. Dez anos despois da morte do recluso anarquista, a Audiencia Provincial de Madrid considerou que o apaleamiento de Agustín Rueda era "un delito de imprudencia temeraria con resultado de morte". Condenouse a 10 anos de cárcere a Eduardo Cantos, director de Carabanchel cando se produciron os feitos, ao subdirector Antonio Rubio e a cinco funcionarios máis. Outros tres procesados foron condenados a oito, sete e seis anos, respectivamente. E a dous anos de cárcere os médicos José Luís Casas e José María Barigow, que ocultaron o grave estado de Agustín Rueda tras a malleira. De todos eles, ningún chegou a permanecer nin oito meses en prisión. Todos eles eran carceleros durante o fascismo franquista e continuaban séndoo co fascismo entronizado.

O segundo é o coñecido como ?caso Almería?, un dos episodios máis abxectos e repulsivos daqueles anos. Naquela ocasión, as vítimas foron tres novos traballadores santanderinos que se trasladaron en coche até Andalucía para asistir á primeira comuñón do irmán dun deles, e que no camiño foron erroneamente identificados como membros de ETA por unha persoa que acababa de ver en televisión as fotos de tres militantes de ETA aos que se atribuía un atentado en Madrid. Dita persoa apuntou a matrícula do seu coche, e avisou á Garda Civil. O resultado non se fixo esperar: o 9 de maio de 1981 varios axentes do corpo detiveron ao tres novos en Roquetas de Mar, pensando que eran membros de ETA, e tras levalos a unha casa abandonada, os torturaron con tal saña que en poucas horas eran o tres cadáveres atrozmente mutilados. Entón, déronse conta de que non se trataba en absoluto de militantes de ETA, e procederon a camuflar o crime, para o que os meteron nun coche ao que prenderon lume, tras coselo a balas e asperxelo de gasolina. O procedemento xudicial estivo repleto de irregularidades, e só grazas á entrega e coraxe do avogado que representaba ás familias das vítimas, Darío Fernández, quen recibiu múltiples ameazas de morte e tivo mesmo que vivir oculto nunha cova, logrouse que tres do once gardas civís implicados fosen condenados por torturas e homicidio, que non asasinato. O principal procesado, o entón tenente-coronel Carlos Castelo Quero, recibiu unha sentenza de 25 anos de prisión; o tenente Manuel Gómez Torres outra de 14 anos, e finalmente o garda Manuel Fernández Chamas foi condenado a 12 anos. Ningún pasou en prisión nin un ano e, por suposto, con enormes privilexios e prebendas. Entre outros, recibir xigantescas sumas de diñeiro dos fondos reservados, o que Barrionuevo justificó aducindo que era un "compromiso" anterior dos falanxistas de UCD. Unha persoa co mesmo nome e apelidos dun dos asasinos, Manuel Fernández Chamas, condenada a 3 anos de prisión por un delito de lesións, foi indultada o ano 2000. Un non quere ser malpensado, pero...

Por último, o chamado "caso Nani". Para este caso, citarei os parágrafos da documentada e exhaustiva obra de Juan J. Alcalde "Os Servizos Secretos en España A represión contra o movemento libertario español (1936-1995)": "[...] No asunto da "mafia policial" investigáronse as importantes relacións de importantes xoieiros como Mariano Loriente e Federico Venero con policías, á súa vez relacionados coa desaparición en dependencias policiais dun confidente da policía, "o Nani". O xefe da brigada anticorrupción vinculou ante o xuíz os casos Nani e o do xoieiro Loriente, secuestrado no 78 e desaparecido no 83, no que se viu implicado Messía Figueroa, "o Marqués", axente dos servizos de información e xa implicado antes no secuestro do tamén xoieiro Recaredo González Pazos. A mafia policial, que estaba formada por ex político-sociais (a policía política do franquismo), estaba implicada no asasinato de máis de 7 persoas relacionadas co negocio da xoiaría. Confidentes da policía tras a info recibida por inspectores (da policía), atracaban ou secuestraban a xoieiros, algúns dos cales eran á vez colaboradores policiais. Unha parte substanciosa do botín de cada roubo ou secuestro debía ser entregada ao ex político-sociais agora integrantes da brigada de información, en varias ocasións desfixéronse dos seus colaboradores para tocar a máis... [...] houbo algunhas cabezas de turcos, pero outros implicados como o comisario Anxo Ortega no 88 víase como xefe da academia de policía. Ou Rodríguez Colorado, que no mesmo ano accedeu ao cargo de director xeral de policía"

Máis dun caería na conta de que apenas citei nomes relacionados co benemérito corpo. A continuidade do fascismo maniféstase en tan odiado corpo militar na figura de dous homes: José Antonio Sáenz de Santamaría e Andrés Casinello. O primeiro deles, Xeral, dedicábase xa nos sombrío e truculentos anos de posguerra á persecución e asasinato dos militantes das Agrupacións Guerrilleiras utilizando, por exemplo, pentotal sódico para conseguir declaracións e confesións. É o encargado, en 1975, dos preparativos para os fusilamentos do 27 de setembro. Implicado en todas as tramas de terrorismo de Estado desde mediados dos 70 até o 82, encargado da "reestruturación democrática" da Policía e da creación dos GEO, é nomeado polo PSOE-GAL director xeral da Garda Civil. O "pacto do capó" cos militarotes esixía, como contrapartida do PSOE-GAL, a centralización e institucionalización do terrorismo de Estado, a aplicación da guerra contrainsurgente e este puña en altos cargos aos homes adecuados. Implicado nos crimes dos GAL, condenado polos labores entre 1983 e 1984 para despois ser absolto, sempre foi un apologeta do terrorismo de Estado. Deixou frases soadas como ?prefiro a guerra á independencia de Euskadi?, aforismo que seguiu ao pé da letra.

Casinello é un dos homes craves da estratexia contrainsurgente do Estado fascista español. Ao mando do SECED tras o voo con pirueta de Carrero Branco e a defenestración do coronel San Martín (que, desde finais dos 60, xunto a Díez Alegría, ía negociando con Carrillo en Romanía a integración do PCE no Estado fascista), o seu nome aparece implicado en sucesos como a matanza de avogados de Atocha ou o "caso da colza", así como en, polo menos, catro asasinatos de refuxiados vascos. É considerado como o fundador do GAL verde así como o creador da organigrama dos GAL e cerebro do Plan ZEN (Zona Especial Norte), impulsado polo PSOE-GAL (un dos seus máximos valedores, o senador Casas, foi abatido polos Comandos Autónomos Anticapitalistas; en represalia, o Estado terrorista contestou coa emboscada criminal de Baía de Pasaia). Por que este home? Casinello foi instruído e adestrado nas técnicas de guerra contrainsurgente (secuestros, asasinatos selectivos, torturas, desaparicións...) en Fort Bragg, a base norteamericana na que eran adestrados os escuadrones da morte latinoamericanos nas tácticas que os imperialistas franceses habían utilizado e sistematizado nas guerras de Indochina e Alxeria (algo antes os británicos en Malaisia utilizaron técnicas similares). En relación con ésto, véxase o excelente documental francés "Escuadrones da morte: a escola francesa". Unha das premisas esenciais da guerra contrainsurgente é a división por zonas do territorio para esmagar o perigo de subversión. Agora, observade que significa o acrónimo "ZEN" do plan citado. A contrarrevolución tamén é internacionalista...

BIBLIOGRAFÍA:

"A sombra de Franco na transición"; Alfredo Grimaldos
"A CIA en España"; Alfredo Grimaldos
"Breve memoria-historia subxectiva do S.XX e XXI"; Erlantz Cantabrana
"25 anos sen Constitución"; Joaquín Navarro
"Transición e represión política"; Olarieta Alberdi
"Historia do PCE(r) e do GRAPO"; VVAA
"Soberanos e Intervidos"; Joan E. Garcés
"Torturadores e cia"; Xabier Makazaga
Os Servizos Secretos en España A represión contra o movemento libertario español (1936-1995); Juan J. Alcalde
Os fillos do 20-N: Historia violenta do fascismo español; Mariano Sánchez Adoitar

Hemeroteca:

O irresistible ascenso dun presunto torturador: http://www.elpais.com/articulo/espana/m ... ac_9/Tes/#
"Manuel Ballesteros puña todo o seu empeño na tortura, era un verdadeiro profesional": http://www.diagonalperiodico.net/manuel ... ?ide_mot=88
Altos mandos policiais proceden da desaparecida Brigada Político-Social: http://www.elpais.com/articulo/espana/r ... ac_13/Tes/
O tenente coronel Masa, detido en Valencia acusado de narcotráfico: http://www.elpais.com/articulo/espana/t ... ac_26/Tes/
O xefe da Policía Xudicial figura na axenda de J.A. Roca, segundo fontes da investigación: http://www.diagonalperiodico.net/el-jef ... icial.html
A Brigada Antigolpe, formada na súa maioría por homes de 'Billy o Neno': http://www.elpais.com/articulo/espana/e ... ac_14/Tes/
O contrabandista Txofo asegura que Dourado confesoulle que Bayo e el asasinaron a Lasa e Zabala: http://www.elpais.com/articulo/espana/c ... ac_13/Tes/
Un sancionado polo 'caso O Jomeini' estará á fronte da academia policial: http://www.elpais.com/articulo/espana/c ... nac_8/Tes/
Funerais de estado para un torturador: http://www.rebelion.org/noticia.php?ide=70124
20 anos do asasinato de Mikel Zabaltza: Un crime impune e silenciado: http://www.rebelion.org/noticia.php?ide= ... ilenciado-
As loitas estudantís de Decembro de 1979. En recordo de José Montañés e Emilio Martínez. Compañeiros da alma, compañeiros... : http://www.unidadcivicaporlarepublica.e ... 201979.htm
Enrique Ruano: http://es.wikipedia.org/wiki/enrique_Ruano
O comisario José Matute, denunciado por agresión a un compañeiro: http://www.elpais.com/articulo/espana/c ... ac_29/Tes/
José Antonio Sáenz de Santa María: http://es.wikipedia.org/wiki/jos%C3%A9_ ... Mar%C3%Ada
O comisario Roberto Conesa " o garbancito ": http://pacosalud.blogspot.com/2008/09/e ... sa-o.html
A polícia impediu aos xornalistas fotografar a "Billy o Neno": http://www.elpais.com/articulo/espana/p ... nac_2/Tes/
Caso Almería: http://es.wikipedia.org/wiki/caso_Almer%C3%Ada