Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Xuízo polos crimes do franquismo
"Dixeron que lle rebentaron a tripa á miña avoa embarazada"

Josefina Musulén, da asociación Memoria de Aragón, testificou hoxe no xuízo
Non denunciaron antes de 2006 porque foi ?a xeración dos netos a que empezou a falar"



Josefina Musulén, da asociación Memoria de Aragón, no xuízo a Garzón.


O xuízo contra o xuíz Baltasar Garzón pola súa investigación dos crimes do franquismo continuou esta mañá coa declaración doutras dúas testemuñas de asociacións da Memoria Histórica, convocados pola defensa do maxistrado imputado. Do mesmo xeito que onte, a tónica da sesión foi a evocación de familiares desaparecidos durante a Guerra Civil e o labor das asociacións que tentan localizalos. Á súa chegada ao palacio de Xustiza, Garzón foi aplaudido polos seus seguidores, que habían cola no vestíbulo á espera de poder acceder ao salón onde se celebra a vista.

Josefina Musulén Jiménez, da asociación Memoria de Aragón explicou que a súa asociación "recibiu chamadas de xente moi maior que quería saber onde están as súas vítimas, que pedían axuda para atopar aos seus desaparecidos". Preguntado polo avogado de Garzón, Gonzalo Martínez-Fresneda, dixo que non denunciaron antes de 2006 porque foi "a xeración dos netos a que empezou a falar. En 2006 crían xa que a única opción que quedaba era a da Audiencia Nacional".

Musulén relatou que un falanxista levou ao seu avó e ademais, á súa avoa embarazada. Un irmán da súa avoa foi ao cuartel de Falanxe, onde lle dixeron que á súa avoa "co tiro de graza rebentáralle a tripa".

"O meu pai tivo que vivir con iso toda a súa vida", seguiu Musulén. "Falecido o ditador, atopamos a amigos do meu avó que puideron contarnos que á miña avoa ingresárana no hospital e que dera a luz unha nena, e que a nena lla quitaron". A testemuña dixo que levan 33 anos buscando a esa nena, a irmá do seu pai: "Non hai pedra en Aragón que puidésemos levantar e que non levantásemos".

A seguinte testemuña, María Antonia Oliver París, da asociación Memoria de Mallorca, dixo que non coñece ao xuíz Baltasar Garzón. A súa asociación presentou unha denuncia o 15 de decembro de 2006, que contiña unha relación de vítimas de Mallorca, cun informe histórico da represión contra a poboación civil.

A testemuña explicou que en Mallorca a represión comezou ao día seguinte do levantamento militar, o 19 de xullo de 1936. "Comezaron con listas preconcibidas as execucións, os asasinatos, as desaparicións..." A súa asociación pediu auxilio para atopar ás persoas desaparecidas. Teñen constancia de 3.000 asasinados "que non morreron en combate". A súa asociación ten documentadas 1.600 persoas asasinadas na illa e máis de 50 fosas.

María Antonia Oliver relatou que é neta dunha persoa desaparecida. "A miña nai, de 87 anos, é filla desa persoa. A miña avoa morreu e o que pretendo é que a miña nai poida pechar as feridas coa verdade e a xustiza".

"A miña nai leváballe a comida e un día da primavera do 1937, dixéronlle que o puxeron en liberdade. Pero nunha saca da prisión, sacáronos coas mans atadas e leváronllos. Sabía onde ía. Esperáballes unha forza armada e Falanxe e leváronlles directamente á morte", seguiu á testemuña. "A miña avoa e a miña nai non o viron nunca morto. Dixéronas que era un vermello e un covarde, que fuxiría con outra muller e abandonoulles".

A testemuña concluíu dicindo que se a súa asociación utilizou a expresión "crimes contra a Humanidade" na denuncia é porque sempre estiveron asesorados de avogados, que lles dixeron que en Arxentina e Chile saíran adiante as investigacións por ese delito de crimes contra a Humanidade.

Ao non presentarse o último un do tres testemuñas convocadas para hoxe, debido a unha enfermidade, o presidente do tribunal, Carlos Granados, levantou a sesión até o vindeiro luns, en que foron citados outro seis testemuñas.