- Ai, Juana! Cando cheguemos á casa, mamá háinola dar boa... Imos levar unha malleira por entreternos xogando.
- Non te preocupes, que como levamos moita isca e moitas piñas, xa non nos hai pegar.
As nenas apuraron a andar.
- Dicímoslle que vimos ao guerrilleiro e mailos guardias?
- Non digas nada, Teresa, que outro día ao mellor non nos deixa ir! Non fales diso. Estate calada. As silveiras teñen oídos. Detrás das silveiras hai avogados. Non recordas o que lle pasou ao abuelo do Amable cando meteu na casa aquel home que escapaba deles?
No lombo de Juana a isca picaba, as piñas medraban. Na súa cabeza tamén medraban os ollos do señor Andrés do Boade, o avó do Amable, cando vía como os falangistas tiraban polo prado abaixo o seu carro coa herba seca, o carro esnaquizado alá no fondo, afondado no regato.
- Ti cres o que din do que lle fixeron á abuela Juana? Que estaba na corte escondida e que a sacaron no camiño e que lle raparon o pelo e que a fixeron desfilar pola aldea cantando...?
- E volves outra vez co mesmo? Está morta e xa está. Non lle deas máis voltas. Agora xa imos para a casa. Fomos pola isca e polas piñas, no camiño encontramos co Amable do Boade, que é un argallas, e puxémonos a xogar. E se veñen os guardias á casa, méteste na cama e fas que dormes.
Silencio.
- Ademais, seguro que xa o pillaron. Hoxe eran moitos.
Esa noite as nenas e o neno durmiron, lembraron, soñaron.
Juana, a filla de Palmira, fabricante de vida nunha artesa rateira, bebía chocolate quente a carón da lareira, cheíña de isca e piñas mercadas na feira. Chocolate quentiño nunha cunquiña linda, como esas que gardaba no alzadeiro da casa grande a criada dos Saavedra.
Amable, o neto do Andrés do Boade, obrigado Prometeo recolledor e forxador dos restos do carro da herba seca, andaba no monte, as mañás no monte, as tardes no monte, as noites no monte. Coas fillas de Palmira subía á Pena dos Maragatos, sen donos. Subían á Pena do Toxo de Arriba para percorrer coa ollada o Camiño dos Arrieiros, camiño da Coruña a Lugo. Sen máis sombras que as deles e as das estrelas. Sen máis ollos que os da curuxa e o raposo. Sen capas verdes de homes feitos garras, feitos preeiros apodrentando carqueixas e toxo. Apodrentando a terra.
Teresa, a neta da abuela Juana, morta de carraxe e dignidade, cantaba polo baixo –que non saiban que o vin, que non saiban que o vin-, cantaba en soños as palabras recollidas mentres o home que corría polo monte lle entregaba o seu futuro nunha mirada profunda e mínima como o estoupido dun fusil: liberación, pueblo, xustiza, memoria...
(Grazas a Juana, Amable e Teresa, pola súa memoria)
Maite Martínez Rodríguez
A Coruña, novembro 2011
Homenaxe á guerrilla antifranquista: centenario do nacemento de Manuel Ponte Pedreira. Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña. 03/11/2011. A Coruña.
O medo, os recordos só unha milla atrás, a esperanza forzada, o incomprensible que abarrota o pensar e o sentir, o sangue fóra das veas, sachan o rego de espuma.
O horror, tamén unha milla atrás. Ser morto, fantasma, fuxido con fusil, unha milla atrás.
Diante do rego de espuma, expulsada da terra que te fixo.
A auga queda rachada para sinalar o camiño de volta.
Esa é a ansia.
Cantas cicatrices tes, mar?
Cantas mortes escapadas marcan o teu corpo, protector de presentes e fronteira para futuros?
Cantas veces che falaron do amor e dos desexos atracados nos barrancos, nos rochos, nos cárceres, nas estacións do ferrocarril?
E dos asasinados, das torturadas, dos perseguidos, das humilladas, dos envoltos pola terra que os berra?
O mar berra tamén o cativas que foron as súas vidas. Escóitao!
Díxomo a muller que fendeu cicatrices no mar, sucos na terra, liñas no ceo.
A muller enteira de dignidade, afán e xustiza, facedora incansable de itinerarios de memoria, rexurdimentos e porvir.
Ela escapou da morte de vez. Confesou o mar. A súa existencia paga as nosas, mostrando por sempre a inmensidade das vidas.
Maite Martínez Rodríguez
A Coruña, abril 2012
Homenaxe ás vítimas da represión franquista. Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña. 13/04/2012. Memorial da avenida de Navarra. A Coruña.
Cantautor ás túas cancións... Zapateiro ós teus zapatos... Luís Pastor na presentación do libro de Armando Baptista-Bastos, "José Saramago. Un retrato apaixonado".
Os maxistrados Colmenero, Prego, Marchena e Melgar figuraron en eventos de organizacións vinculadas a personalidades do PP Algúns xuíces que condenaron a Garzón participaron en cursos FAES e da fundación de Michavila Algúns dos maxistrados que interviñeron no proceso da memoria histórica e mesmo condenado a Baltasar Garzón polo caso de escóitalas ?Gürtel?, participaron até o 2007 en cursos da Fundación FAES que preside José María Aznar. Máis recentemente, interviñeron en eventos propiciados pola Fundación Wolters Kluwer cuxo consello consultivo asesor está presidido por José María Michavila ministro de Xustiza con José María Aznar e onde figura así mesmo Ángel Acebes, quen foi ministro de Administracións Públicas e de Interior, tamén con Aznar.
Dous maxistrados vinculados ás salas que xulgaron a Garzón tiveron relación coa Fundación que preside Aznar. Son os maxistrados Adolfo Prego (instrutor da Memoria Histórica) e Miguel Colmenero, relatora na sentenza das "escoitas Gurtel" e relator tamén na instrución do "caso de Nova York". Ambos participaron en cursos da Fundación FAES durante os cursos 2005, 2006 e 2007. Prego e Colmenero, no laboratorio de Aznar FAES Fundación para a Análise e os Estudos Sociais é unha fundación privada sen ánimo de lucro que segundo se expresa na súa propia presentación: "Traballa no ámbito das ideas e as propostas políticas. Vinculada ao Partido Popular desde a súa creación, en 1989, a Fundación FAES está presidida por José María Aznar. FAES é un gran laboratorio de ideas e programas cuxa vocación é nutrir o pensamento e a acción política do centro liberal e reformista".
Nutrindo pensamento con FAES Desde o ano 2005 ao 2007 incluídos, o ultraconservador Adolfo Prego formou parte de 19 eventos da Fundación e é de supor que -segundo o enunciado de FAES- achegaría o seu granito de area á acción política, nutríndoa de pensamento. Como o seu compañeiro de toga, o maxistrado Miguel Colmenero, quen formou parte do tribunal que condenou a Garzón de forma unánime por escóitalas Gürtel, (instrución coas que o xuíz inhabilitado pretendía investigar a trama de corrupción que afectaba o Partido Popular). Colmenero aparece nestas mesas de traballo en nove ocasiones durante o mesmo período de tempo. Nalgúns casos coincidiron co actual Fiscal Xeral do Estado, Eduardo Torres - Dulce.
Marchena, con Acebes e Michavila Por aquela época, no ano 2006, o entón fiscal do Tribunal Supremo e hoxe maxistrado Manuel Marchena obtiña o XX premio A Lei de artigos doctrinales. A Lei é unha potente editorial xurídica dependente da Fundación Wolters Kluwer ? pertencente ao grupo multinacional editorial Wolters Kluwer. A súa actividade céntrase na edición de publicacións técnicas e profesionais, manuais e libros, e na organización de seminarios presenciais e cursos on-line, en diferentes áreas: como Recursos Humanos, Finanzas, Contabilidade ou Mercadotecnia entre outros.
O seu consello asesor está presidido polo ex ministro de Xustiza popular José María Michavila e nel atópanse, entre outros, o tamén ex ministro Anxo Acebes, ministro de Administracións Públicas primeiro e de Interior despois, no Goberno de José María Aznar.
Coincidencia co defensor Gürtel Desde entón, Manuel Marchena, instrutor do caso dos cursos de Nova York e maxistrado que interveu no xuízo das "esoitas", aparece nalgúns eventos da Fundación Wolters Kluwer e en concreto figura como xurado do premio A Lei de artigos doctrinales, do que é membro desde hai varios anos, coincidindo no xurado co seu ex colega Adolfo Prego e con outras personalidades como o vicedecano do Colexio de Avogados de Madrid Luís Rodríguez Ramos que asumiu a representación dos populares Benjamín Martín Vasco (exdiputado na Asemblea de Madrid), Jesús Merino Delgado (exdiputado no Congreso) e Guillermo Ortega Alonso (exalcalde de Majadahonda), o tres relacionados coa trama Gürtel. No mesmo xurado figuran entre outras acodes representantes de institucións, universidades e mesmo empresas privadas, e xuristas como o seu ex colega Adolfo Prego ou o novo Fiscal Xeral do Estado, Eduardo Torres- Dulce Lifante. O xurado vén sendo o mesmo desde o ano 2007.
Encontro profesional Manuel Marchena interveu tamén no comité de Expertos do Observatorio da Xustiza Gratuíta do Consello Xeral da Avogacía e A Lei de Walters Kluwer e o seu nome aparece ademais xunto ao de Michavila nalgún acto concreto como foi o encontro profesional celebrado en Quintanilla de Onésimo a principios do ano 2010. Nesta ocasión o maxistrado (que arquivou por prescrición o caso dos cursos de Nova York redactando un auto que non deixaba lugar a dúbidas sobre a súa convicción na responsabilidade de Garzón neste tema a pesar de non ser xulgado), compartiu o encontro con outro colega da Sala II do Tribunal Supremo: Julián Sánchez Melgar.
O maxistrado Sánchez Melgar foi membro do tribunal nas salas do caso Memoria Histórica, o dos cursos en Nova York (durante o período de admisión a trámite e instrución) e formou parte do tribunal que admitiu a trámite e instruíu a querela polo caso escoitas Gürtel. Julián Sánchez Melgar foi presidente da Audiencia Provincial de Ávila en 1993. Coincidiu alí durante tres anos co popular Ángel Acebes, que era entón o alcalde da cidade. Casualidades da vida, maxistrado e político daba a impresión de que se ían seguindo os pasos: Sánchez Melgar tomaba posesión en xaneiro do 2000 do seu cargo de maxistrado do Tribunal Supremo. Anxo Acebes pasou de ser ministro de Administracións Públicas a inistro de Xustiza en marzo do 2000.
Escrito por María Dolores Amorós para "Pensamiento en libertad"
Dezasete rosas sesgadas Antes foron trece, Trece rosas segadas En plena mocidade O seu sangue salpicando As tapias brancas Do cemiterio da Almudena.
Antes fueron trece, Trece rosas segadas En plena juventud Su sangre salpicando Las tapias blancas Del cementerio de La Almudena.
Ahora más sangre, más rosas. Diecisiete de Guillena. Vil, brutal asesinato. Ahora vuelvo, hija. Promesa en el aire, El paseíllo, eterno, Risotadas obscenas De montañas nevadas. ¿Dónde está la hermana? ¿Dónde la madre? ¿Dónde la esposa? Silencio, miedo, pánico. El terror extendido.
Olvido sin olvido, Recuerdo, dolor Disimulados. Miedo siempre. De ellas no se habla. Botas brillantes Asesinos cobardes Luciendo su chulería.
¡Brazo en alto!, puta. Madrugada, llamada a La puerta. A puntapiés Las arrastran. Misa obligada, sotanas Huecas de amor Bendicen la muerte. Rapadas las cabezas Humillación sádica De bestias azules.
Nada malo hicieron, Madres, esposas, hermanas De republicanos honrados. No es causa No cantar el cara al sol, Ni prietas las filas.
Sí, dicen los canallas. Cercenan vidas, Desprecian el amor, Lo desconocen. Sólo de odio se emborrachan.
Diecisiete rosas, Solas ya no estáis, Os hemos encontrado Hacinadas, apretujadas, En Gerena, con casquillos fascistas y jirones De destrozada ropa. No se molestaron En que reposarais. Ahora lo haréis, por fin. Con vosotras estamos, Nunca más solas. Vuestras rosas, las vuestras, Estarán con éstas que La Memoria os ofrece.
Descansad en paz. Se os hace justicia tras Setenta y cuatro Años perdidas. Mis rosas, mis diecisiete Rosas ansiadas, Ya nadie os olvida.
