Escribo sobre a Guerra Civil para que non se repitan os erros do pasado»
«Todo o mundo en Lena contaba a tráxica historia de Popo e Josefina, pero ninguén a recolleu nun libro»
De pequeno, Germán Mayora (Lena, 1941) escoitou aos seus familiares rumorear a tráxica historia de Popo e Josefina, dous mozos que decidiron inmolarse ao final da Guerra Civil para non ser apresados polos seus perseguidores. Gardouno ben no seu recordo e agora plásmaos nunha novela: «Cazados». Non é a primeira vez que este lenense, cofundador e tesoureiro do Ateneo Republicano Asturiano e responsable da Comisión de Memoria Histórica en Lena, escribe un libro, pero até agora todos os seus traballos foran documentais sobre o concello de Lena e o oso.
-Escribiu un libro cunha historia case tan tráxica como «Romeo e Julieta».
-Se, e ademais é real como a vida mesma. Os protagonistas son dous mozos, Popo e Josefina. O home traballaba nos xulgados de Lena e a moza era filla duns veciños de Quirós. Coñecéronse nas Mocidades Socialistas Unificadas e, a partir de aÃ, fixeron vida en común. O final da Guerra úneos definitivamente e morren xuntos, inmólanse, para non caer en mans de quen os querÃan apresar pola súa ideoloxÃa.
-Para escribir esta historia, baseouse en documentación ou en testemuños?
-É unha historia que eu coñezo desde neno. A historia de Popo e Josefina contouse desde sempre no concello. Eran moi coñecidos na Pola, abrigo el, que era dunha familia de clase media-alta con negocios no concello e que participou en 1934 na revolución. Todo o mundo contábao pero ninguén deixou nada escrito nun libro.
-Sábese onde morreron os amantes «cazados»?
-Nunha cabana que hai no pobo de Piedracea, nun monte que chaman a Escrita. AlÃ, Popo pegoulle un tiro a Josefina e logo suicidouse abrazado a ela. Caeron encima do lume e morreron xuntos, para descansar para sempre dos que lles perseguÃan.
-Falou cos seus familiares?
-Si falei con familiares de Popo, porque de Josefina practicamente non queda ningún en Lena. Conto con datos de xente que viviu ao seu lado.
-Que lles pareceu a obra?
-Non mo dixeron.
-E aos seus primeiros lectores?
-As noticias que teño é de que gusta e mesmo hai quen chora. Iso dinme, non se se será certo ou non (risas). O que si é verdade é que non escribira unha novela antes, sempre fixen traballos documentais, e estou ansioso por coñecer a reacción do público.
-Servirá para non esquecer a Popo e Josefina?
-Iso espero. Na tradición oral non habÃa nada claro, e eu quixen facer algo máis real, máis nÃtido para que non se perda e permaneza no futuro.
-Aprenderán os lectores os erros do pasado coa súa novela?
-Creo que si. De feito fago referencia na dedicatoria, porque é o meu obxectivo. Eu dedico este libro á os meus fillos, aos meus netos e a toda a mocidade, para que aprendan dos erros do pasado e non se despeñen pola trampa de chegar a unha loita fratricida como a ocorrida. Por iso escribo sobre a Guerra.
-Tivo que ver o seu labor como responsable da Comisión de Memoria Histórica para escribir esta novela?
-Sempre inflúen as túas experiencias cando te pos a escribir. Levo meses traballando para buscar aos familiares desaparecidos de moitos veciños do concello e, queiras ou non, este libro tamén é unha homenaxe a toda a xente que perdeu a un ser querido naquela época tan negra.
-Cantas novelas poderÃa facer cos datos que manexa diariamente no seu posto?
-Desgraciadamente, hai moitas historias tan tráxicas como a de Popo e Josefina, en Lena, en Asturias e no resto do mundo, e poderÃan facerse decenas de libros co fin de non repetir os erros do pasado. En cambio, a historia de «Cazados» é distinta pola mocidade dos seus protagonistas e o amor que desprenden.
«Todo o mundo en Lena contaba a tráxica historia de Popo e Josefina, pero ninguén a recolleu nun libro»
De pequeno, Germán Mayora (Lena, 1941) escoitou aos seus familiares rumorear a tráxica historia de Popo e Josefina, dous mozos que decidiron inmolarse ao final da Guerra Civil para non ser apresados polos seus perseguidores. Gardouno ben no seu recordo e agora plásmaos nunha novela: «Cazados». Non é a primeira vez que este lenense, cofundador e tesoureiro do Ateneo Republicano Asturiano e responsable da Comisión de Memoria Histórica en Lena, escribe un libro, pero até agora todos os seus traballos foran documentais sobre o concello de Lena e o oso.-Escribiu un libro cunha historia case tan tráxica como «Romeo e Julieta».
-Se, e ademais é real como a vida mesma. Os protagonistas son dous mozos, Popo e Josefina. O home traballaba nos xulgados de Lena e a moza era filla duns veciños de Quirós. Coñecéronse nas Mocidades Socialistas Unificadas e, a partir de aÃ, fixeron vida en común. O final da Guerra úneos definitivamente e morren xuntos, inmólanse, para non caer en mans de quen os querÃan apresar pola súa ideoloxÃa.
-Para escribir esta historia, baseouse en documentación ou en testemuños?
-É unha historia que eu coñezo desde neno. A historia de Popo e Josefina contouse desde sempre no concello. Eran moi coñecidos na Pola, abrigo el, que era dunha familia de clase media-alta con negocios no concello e que participou en 1934 na revolución. Todo o mundo contábao pero ninguén deixou nada escrito nun libro.
-Sábese onde morreron os amantes «cazados»?
-Nunha cabana que hai no pobo de Piedracea, nun monte que chaman a Escrita. AlÃ, Popo pegoulle un tiro a Josefina e logo suicidouse abrazado a ela. Caeron encima do lume e morreron xuntos, para descansar para sempre dos que lles perseguÃan.
-Falou cos seus familiares?
-Si falei con familiares de Popo, porque de Josefina practicamente non queda ningún en Lena. Conto con datos de xente que viviu ao seu lado.
-Que lles pareceu a obra?
-Non mo dixeron.
-E aos seus primeiros lectores?
-As noticias que teño é de que gusta e mesmo hai quen chora. Iso dinme, non se se será certo ou non (risas). O que si é verdade é que non escribira unha novela antes, sempre fixen traballos documentais, e estou ansioso por coñecer a reacción do público.
-Servirá para non esquecer a Popo e Josefina?
-Iso espero. Na tradición oral non habÃa nada claro, e eu quixen facer algo máis real, máis nÃtido para que non se perda e permaneza no futuro.
-Aprenderán os lectores os erros do pasado coa súa novela?
-Creo que si. De feito fago referencia na dedicatoria, porque é o meu obxectivo. Eu dedico este libro á os meus fillos, aos meus netos e a toda a mocidade, para que aprendan dos erros do pasado e non se despeñen pola trampa de chegar a unha loita fratricida como a ocorrida. Por iso escribo sobre a Guerra.
-Tivo que ver o seu labor como responsable da Comisión de Memoria Histórica para escribir esta novela?
-Sempre inflúen as túas experiencias cando te pos a escribir. Levo meses traballando para buscar aos familiares desaparecidos de moitos veciños do concello e, queiras ou non, este libro tamén é unha homenaxe a toda a xente que perdeu a un ser querido naquela época tan negra.
-Cantas novelas poderÃa facer cos datos que manexa diariamente no seu posto?
-Desgraciadamente, hai moitas historias tan tráxicas como a de Popo e Josefina, en Lena, en Asturias e no resto do mundo, e poderÃan facerse decenas de libros co fin de non repetir os erros do pasado. En cambio, a historia de «Cazados» é distinta pola mocidade dos seus protagonistas e o amor que desprenden.
