"A voz durmida" xa se pode ver en cinemaNotas do director
A historia de como empezou esta aventura
Por Benito Zambrano. Director e Guionista.
Estaba enfrascado no guión de Habana Blues cando unha amiga faloume dun libro marabilloso que se estaba lendo. A curiosidade púidome máis, e durante un descanso da escritura de Habana Blues atrevinme a ler unhas páxinas dese libro supostamente extraordinario. Efectivamente, só tiven que ler unhas páxinas para darme conta de que estaba ante unha novela extraordinaria.
Para evitar que interfira no traballo que xa estaba a facer, decidín, con gran esforzo, non seguir lendo. Compreime a novela, pero tívena sen abrir durante varios meses. Ata que un día, ou mellor devandito, unha noite que non podía durmir (o traballo do guión de Habana Blues tíñame moi desvelado), decidín retomar a súa lectura. E aí produciuse o namoramento coa novela de Dulce Chacón.
Cada parágrafo enchíanme de emoción, cada páxina víaa chea de imaxes cinematográficas. Moi poucas veces pasárame algo igual. Nunca, até esa noite, expuxérame facer a adaptación dunha novela.
Á mañá seguinte, non quería facerme falsas ilusións co libro, localicei á escritora, a Dulce Chacón. Eu en Lebrija, ela en Madrid.
Foi unha conversación telefónica moi emotiva. Ela non cara a mais que falarme de "Soas", encantáralle a miña película, e eu faláballe do entusiasmado que estaba da súa novela. A ela fíxolle unha gran ilusión que eu quixese facer a adaptación da súa novela e a min tíñame fascinado o seu libro e, desde aquel momento, ela mesma. Poucas persoas coñecín tan linda e tan agradable como Dulce Chacón.
Desde aquel momento fixemos un pacto de colaboración e acordamos en vernos cando eu subise a Madrid.
Tarde varios meses en ir a Madrid. O guión de Habana Blues estaba case terminado e tiñamos que empezar a pre-produción.
Cando por fin puidémonos atopar, Dulce estaba no hospital. Aínda non sabía que se ía a morrer. « Era día de visita. A muller que ía morrer non sabía que ía morrer.» Así termina a primeira páxina da súa novela. Era un tráxico paradoxo. Cando eu coñecín persoalmente a Dulce, ela tampouco sabía que se ía a morrer.
Aquela tarde no hospital, a primeira vez que nos viamos cara a cara, ela recibiume cun fermoso sorriso. Desculpouse porque tivese que citarme no hospital pero non había máis remedio, a ela estábanlle facendo unhas probas, aínda non sabía que tiña cancro, e tiña que estar toda a semana no hospital. Eu só ía estar uns días en Madrid, tíñame que regresar a Lebrija. Así que a habitación do hospital converteuse nun curioso lugar de encontro para falar da adaptación da súa novela.
Días despois, déronme a terrible noticia. O resultado das probas era que Dulce tiña un cancro de páncreas moi avanzado. Quedaban días, quizá un par de meses vida.
A petición do marido volvín visitala un par de días máis tarde. Incriblemente, Dulce recibiume coa mesma cálido sorriso da primeira vez, cando aínda non sabía que se ía a morrer. Estivemos a falar un bo intre de como vía eu a adaptación da súa novela, ata que a dor e a morfina fixéronlle perder o coñecemento durantes uns minutos. Quedamos en volvernos a ver, en traballar xuntos o guión se o cancro permitíallo. Iso nunca foi posible. Dulce Chacón morreu un mes máis tarde. Non puiden despedirme dela. Eu estaba en Cuba preparando Habana Blues.
Desde aquela tarde, cando ela volveume a recibir co seu cálido sorriso, aínda sabendo que se ía morrer, sentín que tiña que facer a película da súa novela, que era algo que tenia que facer por min e por Dulce. Xa era para min, unha débeda pendente.
As Misións Pedagóxicas están consideradas como a realización máis xenerosa da II Republica. No seu labor distribuíron máis de 5000 bibliotecas e levaron cultura e diversión aos lugares máis afastados de España.
