Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

A "condena" de Garzón por Marchena

Carlos Jiménez Villarejo
Exfiscal anticorrupción
Cristina Almeida
Avogada

Asinan tamén este artigo: José Ignacio Montejo Uriol, Juan Bautista Puig, Jacinto Lara Bonilla, Manuela Montejo Bombin e Ana Belén Vicente

O maxistrado Joaquín Giménez, presidente da Sala que condenou ao xuíz Garzón na causa de escóitalas á Gürtel, advertiu de que algunhas das críticas ao Tribunal Supremo teñen "reflexo no Código Penal", acreditando falta de contención ante a crítica, por dura que sexa, de calquera institución pública.
Pero non vai atemorizar a ninguén.

Os autos do xuíz Marchena do 26 de xaneiro de 2012 e do 13 de febreiro de 2010 merécense unha crítica, despois de que o xuíz descubrise, tras dous anos de investigación, que os feitos que os motivaron, e que xamais tiveron significación penal, prescribiran. Así se pechaba unha causa que nunca debeu abrirse, pois, como sempre sostivo o fiscal, non había prevaricación nin suborno. Pero, mentres tanto, o dano causado ao xuíz Garzón por unha investigación inxustificada foi inmenso e irreparable.

Por todo iso, señor Giménez, temos dereito á crítica. A investigación do xuíz Marchena estendeu machaconamente, ao longo de dous anos, sobre o xuíz investigado unha pesada sombra de parcialidad nas súas relacións profesionais coas entidades patrocinadoras dos cursos que impartiu en Nova York. Resúmeo no auto de 13 de febreiro de 2010, cando afirma que "todas (as empresas patrocinadoras) tiñan en común o ser obxecto de investigación por feitos imputados aos seus directivos no propio xulgado do que era titular o acusado (o xuíz Garzón) ou noutros da Audiencia Nacional".

Vaiamos por partes. Sobre o patrocinio do Banco de Santander, o xuíz Marchena afirma que o mesmo determinou unha decisión xurisdiccional susceptible de sospeita de parcialidad cando o 2 de outubro de 2006 formulouse unha querela contra o presidente da devandita entidade e o xuíz Garzón procedeu posteriormente a rexeitala. Vincula esa decisión coa circunstancia de que a entidade que presidía o principal querellado, Emilio Botín, "meses atrás fixera entrega ao Centro Rei Juan Carlos I da Universidade de Nova York" dunha subvención. Carece de todo fundamento para facer esas deducións.

O xuíz Garzón, por auto de 27 de novembro de 2006, non admitiu a trámite unha querela de Rafael Pérez Escolar, que fora condenado no caso Banesto, contra Emilio Botín e 22 persoas máis, entre as que se atopaba Luís Ángel rojoo, anterior gobernador do Banco de España. Ratificouno a Audiencia Nacional, apoiando plenamente a argumentación de Garzón, e no seu auto reprochou ao querellante que, ante o fracaso das súas pretensións nas xurisdicións civil e contencioso-administrativa, acudise á vía penal para reformular "a revisión do plan de saneamento de Banesto", que tivo lugar en 1994. Datos que o xuíz Marchena ocultou.

En canto ao patrocinio de Telefónica S. a., leste carece completamente de relevancia. E o que fai é xerar un halo de sospeita, coa referencia de Marchena a que Garzón, mais dun ano antes de solicitar a licenza de estudos, e mentres substituía temporalmente ao xuíz titular do Xulgado Central nº 1, o 12/11/2003 acordou o arquivo dunha denuncia formulada contra o entón presidente da devandita sociedade.

Algo parecido ocorre respecto do patrocinio de Cepsa. Refírese a un procedemento penal seguido contra os seus directivos polo Xulgado Central nº 1, no que o xuíz Garzón actuaba por substitución. O problema da posible concertación de prezos dos carburantes fora obxecto dun proceso penal no devandito xulgado, pero as resolucións de arquivo ditadas polo xuíz Garzón foran ratificadas plenamente pola Audiencia Nacional. Diríase que estas referencias penalmente irrelevantes diríxense unicamente a desprestixiarlle.

Ademais, canto afirma o xuíz Marchena sobre Garzón e os procesos contra o BBVA é totalmente rechazable. Omite, non sabemos se por ignorancia ou motivos escuros, que os procesos contra os administradores do BBV, xa en curso de fusión con Argentaria, orixínanse ao descubrir en 2000 que a cúpula do anterior BBV tiña abertas contas secretas, a través dunha filial, no paraíso fiscal da illa de Xersei, por uns 6.000 millóns de euros. Por iso, no curso de 2001, o presidente Ybarra foi substituído por Francisco González.

O proceso foi incoado polo xuíz Garzón, quen investigou con todo rigor os feitos tomando unha decisión transcendental na loita contra a delincuencia financeira por medio do auto do 26/5/2000, co que ordenaba a entrada e rexistro da sede central do BBVA.

De aí deriváronse varias causas penais. Nunha delas, a principal, o xuíz Garzón imputou e abriu o xuízo oral contra o presidente do BBV, un conselleiro e catro directivos por dispor daquel diñeiro para concertar fondos de pensións noutro paraíso fiscal. A Audiencia Nacional e o TS absolvéronos consecutivamente en 2005 e 2006. Desta actuación, non fai mención o xuíz Marchena coa súa afeita falta de obxectividade.

Marchena chega a conclusións peregrinas, atribuíndolle ao xuíz Garzón uns poderes desorbitados sobre o goberno da banca española. Así, di respecto deste último "procedemento", que "o querellado -o Xuíz Garzón- fora o xuíz instrutor dun proceso penal que trouxo como inmediata consecuencia a remodelación da organigrama do BBVA"... "até o punto que permitiu a aquel (Francisco González) acceder á presidencia única por mor da dimisión de D. Emilio Ybarra"; afirmacións tan inexactas como absolutamente alleas ás decisións xudiciais tomadas nestes procesos, que foron un exemplo de rigor e de respecto á legalidade ante os poderosos, do que o TS non é precisamente un exemplo. Neste caso, o xuíz Garzón eludiu a sanción penal pero foi moralmente condenado ante a máis absoluta indefensión. E isto, señor Giménez, merece non só crítica senón quizais accións legais máis contundentes.