Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Manifesto de apoio ao Xuíz Baltasar Garzón
Nós acusamos

O 24 de xaneiro de 2012 o Tribunal Supremo de España ingresará definitivamente na historia universal da infamia: o xuíz Baltasar Garzón vai ser sometido a xuízo por pretender investigar os crimes do franquismo.

A impiadosa e inaudita persecución xudicial que este xuíz está a sufrir excede á súa persoa. Sen prexuízo do odio visceral que trasluce o dislate xurídico que algúns maxistrados puxeron en marcha, é o propósito de enterrar a posibilidade de xulgar os devanditos crimes o que explica o desaforamento que están a cometer.

Contraviniendo a Constitución, o Dereito Internacional, o Código Penal, a Lei de Enjuiciamiento Criminal e a doutrina de que un día soubo facer gala o propio Tribunal Supremo, membros deste Tribunal proponse inhabilitar a Garzón por cumprir o que os mesmos establecen.

As consecuencias que tivo este insólito desmán xudicial perturban e aflixen. No inmediato, a suspensión nas súas funcións do xuíz, o absoluto desamparo para as vítimas, a paralización de toda investigación penal sobre un dos maiores xenocidios cometidos no século pasado e a advertencia implícita a calquera xuíz español que coincida co sancionado. A máis longo prazo, advirten que cando median intereses materiais, ideolóxicos ou políticos hai crimes que non se investigan e criminais que non se xulgan.

Impútanlle a Garzón ditar resolucións inxustas por ter a ousadía de pretender investigar crimes que só se explica que aínda non estean xulgados pola impunidade que se ampara na Lei 46/1977 de 15 de outubro, de Amnistía, cuxa declaración de nulidade foi instada o Comité de Dereitos Humanos das Nacións Unidas, entre outros organismos internacionais, por ser violatoria de normas imperativas do dereito internacional e, por tanto, obrigatorias para todos os Estados.

A Lei de Amnistía, en todo caso, só se refire á extinción de responsabilidade penal dos delitos cometidos con intencionalidade política. Nin do seu texto despréndese que pretendese albergar a quen cometesen crimes lesivos para a humanidade nin, aínda que así llo propuxo ou se quixese interpretar, sería admisible. Salvo que se entenda, por exemplo, que os nazis puidesen ou puidesen ser eximidos de responsabilidade por estas causas.

No colmo do despropósito, trátase do mesmo Tribunal Supremo que xulgou -e condenou a máis de mil anos de prisión- ao represor arxentino Adolfo Scilingo por crimes de lesa humanidade cometidos en Arxentina sostendo que estes poden e deben ser axuizados por ofender á comunidade internacional, sendo inhábiles calquera leis que os amparen. Agora, cando o mesmo xuíz español que procesou a aquel pretendeu investigar delitos de similar tenor cometidos por españois contra españois en España, algúns membros dese Tribunal acúsano de prevaricador e van xulgalo.

A torcido interpretación da lei de amnistía e a negativa xudicial a xulgar estes feitos ilícitos non só somen no descrédito e a vergoña, nacional e internacional, á administración de xustiza española, senón que desamparan aos centos de miles de vítimas que no seu día loitaron por defender a legalidade republicana e por iso sufriron morte, desaparición e desterro. E aos seus familiares que, pasados xa máis de setenta e cinco anos do comezo da acción criminal, deben seguir reclamando infructuosamente reparación e xustiza.

En Alemaña, Francia, Italia? séguese xulgando aos genocidas nazi-fascistas por feitos cometidos aínda antes dos que Garzón imputaba aos asasinos españois. En Arxentina, Chile, Uruguai...  xúlgase a criminais que pretenderon ser amparados con leis que os exoneraban de responsabilidade penal.

Tras corenta anos de ditadura e trinta e cinco de democracia, en España non existe sequera unha Comisión da Verdade a modo das que se instituyeron en numerosos países nos que se cometeron crimes semellantes. Nin a un só neno roubado pola ditadura restituír a súa identidade; nin un só victimario foi identificado xudicialmente; nin a un un xuíz tomoulle declaración. Non hai ninguén, en fin, que fose imputado pola comisión dalgún dos múltiples, masivos e xeneralizados crimes cometidos.

Os crimes contra a humanidade cometidos polo franquismo poden e deben ser xulgados.

Encobren estes crimes quen se negan a investigalos, calumnian quen lle atribúen delito ao xuíz que pretende facelo.

Hai prevaricadores, pero Garzón non é un deles.

Os prevaricadores son os que se opuxeron á investigación dos crimes da ditadura e os que contra este xuíz veñen ditando resolucións manifestamente inxustas.

A eles han de serlles aplicadas as sancións que o Código Penal prevé para quen encobren delitos e prevarican. A esas penas deberán enfrontarse cando cese o desvarío e o dereito e a xustiza sexan restablecidos. A eles acusámolos.