Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Almudena Grandes: Petición

O estupor que inspira en Europa o proceso ao xuíz que tentou investigar os crimes do franquismo non ten unha cor específica

Eu sei que Anxela Merkel non vai ler esta columna. Non vai lela Nicolas Sarkozy, nin David Cameron, ningún líder da dereita europea, e con todo, diríxome a eles. Escribo pensando nos deputados do Partido Popular de Estrasburgo, os representantes dos partidos conservadores que xurdiron tras a vitoria aliada na II Guerra Mundial para integrarse, sen medos e sen complexos, nos réximes democráticos que se fundaron na incondicional repulsa do fascismo.

Por iso, o estupor que inspira en Europa o proceso ao xuíz que tentou investigar os crimes do franquismo non ten unha cor específica. Os diarios conservadores tamén publicaron editoriais moi duros, nos que se dubida da imparcialidade da xustiza española. É lóxico. De entrada, e sen contar cos arrepiantes testemuños das vítimas que seguirán revivindo o horror en voz alta durante meses, as organizacións que exercen a acusación particular serían ilegais na maioría das democracias europeas, onde a apoloía do fascismo é un delito.

Eu, non pretendo enganar a ninguén, son unha muller de esquerdas. Non por iso vou incorrer na torpeza de responsabilizar ao PP da actuación da Sala Segunda do Tribunal Supremo. Non é certo e, por tanto, non sería xusto. Pero creo que o feito de que a dereita española sexa a única en toda Europa que nunca quixo desvincularse expresamente da experiencia fascista, posto que xamais condenou o golpe de estado do 18 de xullo de 1936, é un factor crave no enrarecimiento atmosférico que fai posible que se celebre un xuízo como leste. Por iso, atrévome a pedir á dereita europea que reflexione sobre as implicacións morais da actitude do seu socio español. Quizais sexa ese o único amparo ao que aínda poidan recorrer as vítimas do franquismo.