Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Non todas as vítimas son iguais

Ten razón a AVTcuando di que "ve inaudito que se compare ás vítimas de ETA cos represaliados do franquismo"

Efectivamente, ten razón a AVT cando di que "ve inaudito que se compare ás vítimas de ETA cos represaliados do franquismo". E efectivamente é así, pero non polo que expresala AVT, senón polas seguintes razóns:

As persoas falecidas como consecuencia das accións armadas dunha parte do movemento vasco de liberación (1), no marco da guerra revolucionaria que se desenvolveu no País Vasco (2), están recoñecidas xuridicamente como vítimas e enterradas onde os seus familiares decidiron. Pola contra, os centenares de miles de demócratas de distintas ideoloxías asasinados polos golpistas de 17 de xullo de 1936, os seus cómplices e o réxime de carácter fascista que implantaron, non foron recoñecidos xuridicamente como vítimas e os restos dunha inmensa maioría deles descansan en fosas comúns espalladas por escampados e cunetas.

Os membros das organizacións armadas do movemento vasco de liberación son perseguidos e xulgados cando son capturados polas forzas policiais do estado español; mesmo, nalgunhas ocasións, foron torturados (3). Como contrapunto, os golpistas de 18 de xullo de 1936 (membros perjuros do exército e das forzas coercitivas do estado, eclesiásticos, banqueiros, grandes capitalistas e terratenientes, políticos de dereitas, militantes de organizacións fascistas e os seus cómplices tanto internos e externos) non soamente non foron perseguidos pola xustiza, senón que ademais tiveron tempo, durante a ditadura e a chamada transición, de destruír todas as probas que puideron dos crimes que cometeron, sen que se pediron responsabilidades neste sentido. Non só iso, aos autores do exterminio de centenares de miles de demócratas desde 17 de xullo de 1936 ségueselles homenaxeando con monumentos, estatuas, rúas e distincións.

Ao movemento vasco de liberación, tanto ás organizacións armadas, como ás que defenderon a independencia de EuskalHerria por vías pacíficas, esíxeselle que pida perdón; con todo, non se esixiu nunca a ningún golpista do 17 de xullo de 1936, dirixente do réxime franquista, nin membros das forzas coercitivas do estado franquista, incluídos os membros da temible Brigada Político-Social, que pida perdón ás vítimas do franquismo e os seus familiares.

O actual xefe do estado sempre ten nos seus discursos palabras de solidariedade e agradecemento para coas persoas falecidas, lesionadas ou retidas como consecuencia das accións dos grupos armados do movemento vasco de liberación; con todo, nunca mencionou ás vítimas do franquismo e non tolera que se fale mal de Franco ante a súa presenza.

As persoas afectadas polas accións dos grupos armados do movemento vasco de liberación reciben, segundo a gravidade, cuantiosas indemnizacións por parte do estado (4); as vítimas do franquismo, en moi poucos casos e en cantidades irrisorias (5); tendo en conta que, ademais, a represión económica sempre foi da man da represión física, é inaudito que non se deron indemnizacións, nin se devolveron bens incautados e nin se anularon as multas impostas como consecuencia da aplicación das leis represivas do estado franquista.

A maior parte das persoas cualificadas como vítimas do terrorismo anteriores a 1977 non deberían ser cualificadas como tales por un estado democrático xa que, na maioría das ocasións, morreron como consecuencia de accións de grupos armados de resistencia á ditadura de carácter fascista do xeneral Franco, cuxo réxime foi condenado por Nacións Unidas en numerosas ocasións, sendo igualado nas súas resolucións á Italiafascista yla Alemaña hitleriana. É máis, é un auténtico exercicio de dobre moral tan perverso, por exemplo, como cualificar de terrorismo á resistencia armada europea que combateu o nazi-fascismo. Hai que lembrar que o dereito a loitar contra a tiranía está recollido no dereito internacional humanitario.  Por tanto, non todas as persoas afectadas polas accións dos grupos armados do movemento vasco de liberación "son culpa dunha banda de terroristas", tal como expresa a AVT; con todo, as vítimas dos franquismos que son culpa dunha banda de criminais que sementaron o terror desde o 17 de xullo de 1936 até despois, mesmo, da morte do ditador. Cualificar de terroristas aos que, nun exercicio de resistencia á tiranía, mataron a individuos como Carrero Branco ou ao membro dela Brigada Político-Social Melitón Mazás, é tan hipócrita como cualificar de terrorista, por exemplo, ao coronel Von Stauffenberg por tentar matar a Hitler.

O feito de non condenar, negar ou defender as accións armadas do movemento vasco de liberación está perseguido pola lexislación. O non facer o mesmo cos crimes do franquismo, non só non está perseguido, senón que ademais o réxime de carácter fascista do xeneral Franco e os seus actos xurídicos represivos son considerados legais pola actual democracia.

As accións armadas do movemento vasco de liberación son investigadas e perseguidas polos distintos poderes do estado. No caso do franquismo son os familiares e as asociacións os que, coa oposición, en moitas ocasións, dos distintos poderes do estado, teñen que investigar sobre o paradoiro das vítimas, debendo desenvolver un gran esforzo na actividade de divulgación para conseguir sensibilizar á opinión pública e os distintos poderes do estado.

As asociacións de vítimas do terrorismo reciben todos os anos, goberne quen goberne, cuantiosas subvencións tanto por parte do goberno central como dos autonómicos, non só para as súas actividades, senón tamén para mantemento das súas infraestruturas. As subvencións recibidas durante estes últimos anos polas organizacións memorialistas serviron para que os familiares e as asociacións realizasen unha mínima parte do traballo que debería realizar o estado e non recibiron diñeiro para o seu mantemento. Neste sentido, queremos dicir que non queremos subvencións, senón que o estado responsabilícese das súas obrigacións e cumpra coa lexislación.

En resumo, as persoas afectadas polas accións dos grupos armados do movemento vasco de liberación, obtiveron verdade (o estado investigou), xustiza (o estado xulgou) e reparación (o estado reparou tanto material, como moralmente). As vítimas do franquismo non obtiveron verdade (o estado non investiga), nin xustiza (o estado non xulga) e unha paupérrima reparación material e só nalgúns casos. Por iso, habemos de dar a razón á AVT: nin son comparables os actos, nin son comparables as vítimas. O que realmente é inaudito é que se diga que en España hai unha democracia, cando centenares de miles de demócratas están enterrados en fosas comúns e os que participaron en gobernos dun réxime criminal sexan encomiados como "pais da democracia" porque souberon "cambiar de chaqueta" cando o ditador morreu.

José María Pedreño

31 de xaneiro de 2012





(1) Tal como chamouno o expresidente do goberno José María Aznar o 4 de novembro de 1998

(2) En palabras de Manuel fraga Iribarne o 23 de maio de 1979 nas Cortes

(3) Consta en diversos informes de Amnistía Internacional. Ler en especial o informe Actua xa! Tortura, nunca máis

(4) Ver lexislación respecto diso na páxina web: http://www.mir.es/ayudas-38/a-victimas-de-actos-terroristas-356/normativa-basica-reguladora-357?locale=é

(5) Ver lexislación respecto diso na páxina web: http://www.clasespasivas.sgpg.pap.meh.es/sitios/clasespasivas/es-É/Normativa/Paginas/NormativaPensionesespecialesGuerra.aspx