Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

A orixe franquista do Partido Popular

O Partido Popular non fai senón responder ás súas auténticas orixes

Cando o Partido Popular maniféstase radicalmente contrario á aplicación da Lei de Memoria Histórica; cando os Concellos baixo o seu égida néganse ou dificultan a recuperación dos restos, dispersos en cunetas, dos asasinados polo franquismo; cando Maxistrados afíns perseguen ao Xuíz Garzón por tentar aplicar o principio de Xustiza universal, teoricamente en vigor en España, o Partido Popular non fai senón responder ás súas auténticas orixes.

En efecto, as raíces dos fundadores do PP afúndense naquel xenocidio (141.951 execucións, na súa maioría acabada a guerra civil, centos de miles de encarcerados, traballos forzados, depuracións masivas, uns 30.000 nenos roubados, lexislación explicitamente persecutoria, etc.); cando a soados dirixentes dese partido escápaselles que os 40 anos "foron un modelo de placidez"; cando o fundador do mesmo, e Presidente de Honra, nunca dió en vida, unha explicación polos crimes de Vitoria e Montejurra...o Partido Popular non fai senón responder ao que leva gravado nos seus xenes fundacionais.

A súa orixe, sen solución de continuidade, está nos "Sete Magníficos", tal como nas primeiras eleccións democráticas foron coñecidos os seus líderes, a saber: Gonzalo Fernández da Moura, Manuel Fraga Iribarne, Licinio de la Fuente e de la Fuente, Laureano López Rodou, Cruz Martínez Esteruelas, Federico Silva Muñoz e Enrique Thomas de Carranza, o seis primeiros ex Ministros de Franco e o último ex Director Xeral de Cultura Popular. (Cada un achegaba unha sigla, pendente de legalización, pero posteriormente fusionáronse, como veremos).

No seu "Manifesto" de 10 de Outubro de 1.976, xa baixo a sigla conxunta de "Alianza Popular", dicíase, entre outras cousas: "Afirmamos a nosa actitude construtiva (...) pero non admitimos que quen contribuíron pouco ou nada ao desenvolvemento español das últimas décadas pretendan axuizar ao país enteiro desde unha actitude gratuíta (...). Rexeitamos toda ruptura e esiximos respecto para a obra dun pobo durante case medio século. (...) Opoñémonos á legalización dos grupos comunistas,(...) ou separatistas.(...).Apoiaremos a Monarquía, clave de (...)as Leis Fundamentais. (...).Opoñémonos a que se abra un período constituínte (..)"

Está claro?

Pois ben, eses Partidos pendentes de legalización, até entón en coalición, fusionáronse para pasar a ser a tan coñecida e pouco exitosa Alianza Popular, despois Partido Popular.

Un informe oficial do Rexistro de Partidos Políticos, data 11/X/2.011, dinos que "unha vez consultados os antecedentes que constan no Rexistro (...) o primeiro asento realizado foi efectuado con data 29 de abril de 1977, e é a acta notarial nº 1863 de 21 de abril de 1977, de constitución e estatutos da formación denominada Partido Unido de Alianza Popular (PUAP). Foi inscrito o día 4 de Maio de 1977. O citado partido cambiou a súa denominación por acordo adoptado no IX Congreso Nacional celebrado o 20 de xaneiro de 1.989, pola de PARTIDO POPULAR (PP)".

Conste, pois, que no entanto a retórica despregada respecto da presunta "refundación" levada a cabo polo devandito Congreso do 89, iso non é así. Cambiou a denominación, renováronse cargos e actualizáronse, como fan todos os Partidos, os Estatutos.

Pero o máis digno de ter en conta: a personalidade xurídica do Partido Popular é a mesma que a de Alianza Popular, e por vía de fusión, é sucesora en liña recta do famosos Sete Magníficos, cada un coa súa sigla.

Polo que, como vimos, a folla rexistral de Alianza Popular e do Partido Popular é única: non hai cancelación e nova inscrición, o que hai é un asento onde simplemente consta o cambio de nome.

E é que, guste ou non aos dirixentes, afiliados ou simpatizantes peperos, desde o Dereito Romano acá, hai que estar a quod tabulae dicent?

Residuos franquistas: "Os Sete Magníficos"

Gonzalo Fernández de la Mora

(Barcelona, 30 de abril de 1924 - Madrid, 10 de febreiro de 2002) Membro do Consello Privado de don Juan de Borbón desde 1959, progresivamente foise achegando ao círculo de poder franquista e foi nomeado subsecretario no Ministerio de Asuntos Exteriores.

En 1970 Fernández da Moura ascendeu ao rango de ministro plenipotenciario de primeira clase dentro da súa carreira diplomática, tras ocupar, no Ministerio de Asuntos Exteriores, os postos de subdirector xeral de Relacións Culturais, director de Cooperación Cultural (1963), subsecretario de Política Exterior e subsecretario de Asuntos Exteriores. Entre 1970 e 1974 foi Ministro de Obras Públicas durante o final da ditadura franquista. Súa é a frase "España non necesita constitución porque é un Estado perfectamente constituído".

Manuel Fraga Iribarne

(Vilalba, 23 de novembro de 1922 ? Madrid, 15 de xaneiro de 2012) O seu primeiro cargo político relevante foi o de Ministro de Información e Turismo, que exerceu desde o 10 de xullo de 1962 até 1969. Formou parte, por tanto, do IX Goberno nacional de España (1962-1965) durante a ditadura franquista. En 1975 foi nomeado vicepresidente e ministro de Gobernación (cargo equivalente ao actual de Interior) do goberno de Carlos Arias Navarro. Baixo o seu mandato no Ministerio en 1976, acuñou a frase «A rúa é miña», tras o intento da oposición de manifestarse o Primeiro de Maio, ao cal se negou. Nesta época tamén se producen incidentes coas forzas de seguridade do Estado: os Sucesos de Vitoria (1976), onde a Policía Armada matou a tiros a 5 obreiros ao saír da Igrexa de San Francisco de Agarrades e feriu a máis de 100 persoas ou a chamada «Operación Reconquista» ou sucesos de Montejurra, con dous mortos e varios feridos tiroteados por militantes da extrema dereita internacional que acudiron a España. Tamén foi presidente da Xunta de Galicia entre 1990 e 2005.

Licinio de la Fuente y de la Fuente,

(Nacido en Noez, Toledo, o 7 de agosto de 1923)

Durante a ditadura franquista, foi designado Gobernador Civil e Xefe Provincial do Movemento da provincia de Cáceres (1956 ? 1960) e Posteriormente foi designado Ministro de Traballo (1969 ? 1975) baixo a presidencia de Luís Carrero Branco, durante a ditadura de Francisco Franco.

No período 1974-1975 asumiu as funcións de Vicepresidente do Goberno, sendo Presidente Carlos Arias Navarro. En 1976, aprobada a Lei de Reforma Política fundou a partido Democracia Social.

Laureano López Rodó

(Nacido en Barcelona, o 18 de novembro de 1920 - Madrid, 11 de marzo de 2000). Membro do Opus Dei, está considerado como un dos principais propulsores da política económica de desenvolvemento dos anos sesenta en España. A súa carreira política estivo moi vinculada á persoa do almirante Luís Carrero Branco. En 1956, é nomeado Secretario Xeral Técnico da Presidencia de Goberno por Carrero Branco.

En xuño de 1973 ao ser nomeado Carrero Branco Presidente do Goberno, convértese en Ministro de Asuntos Exteriores, cargo no que só estivo uns meses, debido ao asasinato de Carrero en decembro daquel mesmo ano. Entre 1974 e 1975 é embaixador en Viena. Nas últimas Cortes franquistas formou un grupo parlamentario, o Grupo Parlamentario Rexionalista.

Cruz Martínez Esteruelas

(Naceu en Hospitalet de Llobregat, Barcelona, 4 de febreiro de 1932 - 17 de setembro de 2000).

Foi un destacado falanxista. Na ditadura franquista, foi nomeado Ministro de Educación e Ciencia do goberno de Arias Navarro o 3 de xaneiro de 1974, durando o seu mandato até o 12 de decembro de 1975, sendo con anterioridade Ministro de Planificación do Desenvolvemento. Lémbraselle por ser o impulsor da Lei de Selectividade e partidario da teoría das elites

Durante a súa etapa de ministro de Educación, cargo no que cesou tras a morte do ditador Franco, ordenou o peche da Universidade de Valladolid debido á forte oposición política universitaria que se vivía naquel entón contra o réxime franquista. Opúxose á legalización do Partido Comunista.

Federico Silva Muñoz

(Naceu en Benavente, Zamora, o 28 de outubro de 1923 - Madrid, 12 de agosto de 1997)

Desde mozo pertenceu á Asociación Católica Nacional de Propagandistas, da que chegou a ser secretario xeral. Na ditadura franquista, foi Ministro de Obras Públicas, desde o 7 de xullo de 1965, até abril de 1970. Tras dimitir como Ministro franquista, ocupou posteriormente a Presidencia de CAMPSA. Na Transición, conformou a terna de candidatos a substituír a Carlos Arias Navarro. Desde Alianza Popular tentou tender pontes entre Manuel Fraga e Blas Piñar. Colaborador habitual do desaparecido diario O Alcázar, o seu teléfono foi un dos que mantiveron algún contacto cos militares sublevados no intento golpista do 23-F, segundo transcendeu nas dilixencias instruídas polo errado golpe de estado de 1981.

Enrique Thomas de Carranza

(Nacido en Madrid, o 4 maio de 1918 - Madrid, o 16 Marzo de 2005).

Durante o franquismo foi Gobernador Civil de Toledo. Xefe da Censura franquista durante os anos sesenta e primeiros setenta. Ocupou o cargo de presidente dos combatentes franquistas (Irmandade Nacional de Combatentes).

Así mesmo, foi Director Xeneral de Cultura Popular e Espectáculos do Ministerio de Información e Turismo.

Lideraba o partido conservador Unión Social Popular (O.S.P.) que posteriormente se uniría a Alianza Popular.