Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

O ridículo de España

Dicía Rubén Darío nun marabilloso poema que "o diamante será sempre diamante, por máis que o ensucie o cieno", e de cienos e de diamantes os españois algo sabemos.

Algúns acontecementos relacionados coa xustiza española están a delatar, fóra das nosas fronteiras, o ridículo manifesto en que algúns sectores están a situar á democracia española. Refírome, en concreto, a eses sectores implicados no feito de que se estea xulgando a un xuíz, Baltasar Garzón, por investigar supostos crimes contra a humanidade cometidos na ditadura franquista, e a que, á vez, un xurado popular, supostamente neutral, absolvese de graves delitos de corrupción a dous altos cargos públicos cuxa implicación nos feitos, segundo moitos expertos, está máis que demostrada.

O historiador Paul Preston dicíao literalmente o luns pasado nunha entrevista radiofónica: ?Se Garzón é considerado culpable, o Supremo cubrirá de ridículo á Xustiza española no contexto internacional?. Aínda que, para maior precisión, ao bochornoso proceso que se está seguindo contra el é xa máis que suficiente para garantir ese ridículo. Porque non é posible concibir que se estea xulgando a un xuíz por investigar uns presuntos crimes cometidos nun Estado totalitario que toda comunidade democrática condena a diario. Porque non é posible asimilar que nun país con trinta anos de democracia sígase demonizando a quen pretenda apoiar ás vítimas duns crimes de Estado que afectaron a unha parte importante da poboación durante corenta anos.

Porque é inviable que nunha contorna democrática continúese, despois de máis de tres décadas do seu final, escondendo a cara oculta dunha ditadura e vetando a quen ouse investigala. Porque o proceso xudicial que se está executando non cuestiona aos presuntos culpables de crimes de lesa humanidade, senón ao mesmo xuíz que os buscaba. Porque é surrealista que neste país, nestes momentos, estea a tratarse como un criminal a un xuíz recoñecido internacionalmente pola súa loita a favor dos Dereitos Humanos, mentres se outorgan honras de Estado ao funeral dun ex alto cargo da ditadura. Que nolo expliquen.

Arguméntanse supostos erros de forma. En tal caso, que nolo sigan explicando, porque resulta inaudito, con tantos e tantos erros de forma que impregnan as institucións españolas, que un, repito, simple ?suposto erro formal? leve ao xuíz a ser xulgado polas súas investigacións, como un delincuente, nos tribunais. Como resulta inaudito que os crimes contra os españois, investigados polo xuíz, sigan resgardados baixo o tutelaje dos que non queren que sexan desvelados.

Lía en Le Fígaro do pasado día 18 que o "superjuez español" (así lle nomean en Francia por sentar no banco ao ditador criminal Pinochet) xógase a súa carreira por un asunto que se remonta a 2008, cando Garzón instruía o caso Gürtel, "o maior caso de corrupción que implica á dereita española". Son máis que evidentes, mesmo fóra de España, os sectores que se han esmerado en tentar parar as actuacións dun xuíz que non tiña prexuízos á hora de facer o seu traballo a favor da transparencia democrática, e de tentar, por fin, ofrecer recoñecemento xurídico e político aos miles de vítimas da ditadura franquista.

Baltasar Garzón, como todos, poderá caer mal ou caer ben a nivel persoal, pero do que non cabe dúbida algunha é de que está a ser xulgado por investigar graves vulneracións de dereitos humanos. Unha absurda e demencial inxustiza, non só contra o xuíz Garzón, senón contra toda España. O ridículo da xustiza española está servido, e a vergoña tamén, especialmente tras coñecer a sentenza absolutoria de dous supostos grandes implicados na mesma trama corrupta que o xuíz investigaba. Até o punto de que esta Xustiza española está a empezar a ser cuestionada polos grandes medios, tanto nacionais como estranxeiros. De novo, a sinistra e ridícula España de charanga e pandereita.

Coral Bravo é Doutora en Filoloxía