Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Xuízo provocador

A temeraria actuación contra Garzón polas fosas do franquismo dana a imaxe de España

Pendente do veredicto sobre escóitalas no cárcere aos xefes da trama Gürtel e os seus avogados, sospeitosos de conivencia para blanquear fondos ocultos en Suíza, o xuíz Baltasar Garzón compareceu onte por segunda vez en poucos días ante o Tribunal Supremo, nesta ocasión para ser xulgado pola causa aberta sobre os crimes do franquismo. A Garzón acúsaselle de prevaricar por tentar dar unha resposta legal, desde as esixencias da España democrática, aos familiares e asociacións de vítimas do franquismo que non renuncian a recuperar os restos de achegados que xacen aínda en fosas comúns en toda España.

Ademais de temeraria, polo que comporta de apología e reivindicación dun réxime ditatorial de infausta memoria para moitos españois, a querela que sentou onte no banco a Garzón engade un ton provocador dificilmente soportable na España democrática. Non é irrelevante neste caso o perfil ideolóxico dos querellantes: unha asociación nostálxica do franquismo -Mans Limpas- e un grupo político de corte fascista -Falanxe Española, logo expulsada do proceso- que serviu de hechura de partido único aos diversos elementos da ditadura. Ese ton contaminou o xuízo e está a causar un grave dano á imaxe internacional de España.

Existe a posibilidade de que o espectáculo termine canto antes. A defensa de Garzón alegou onte dous motivos: a aplicación da chamada doutrina Botín, elaborada polo propio Tribunal Supremo, segundo a cal non cabe abrir xuízo oral só a instancias da acción popular e sen que o fiscal acuse e existan, ademais, prexudicados, e a estraña actuación do instrutor Varela, que aconsellou á asociación querellante como debía redactar o escrito de acusación para evitar a nulidade do proceso.

A Garzón acúsaselle de asumir unha competencia que non lle correpondía. Pero iso había que determinalo tras estudar a denuncia e resolver as cuestións que expuña: se era fundada, se era aplicable a Lei de Amnistía de 1977 e compatible coa Lei de Memoria Histórica, se os delitos habían prescrito ou eran de natureza permanente. Eran cuestións a dilucidar no procedemento, polo que ningunha das resolucións adoptadas respecto diso poderían ser nunca tachadas de prevaricadoras.