Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Por unha federación de traballo, por unha unidade de ideas.

Foro Cidadán pola República, Memoria Histórica Asturiana e Foro pola Memoria de Asturias.





Xa estamos preparados, hoxe somos capaces de deixar de lado as nosas diferenzas para traballar nun proxecto máis importante que nós mesmos: organizar a loita para defender o noso dereito á Verdade, Xustiza e Reparación. O "Movemento pola Memoria Democrática Republicana e Antifascista de Asturias", estamos a conseguir colocar na axenda a "Batalla" das ideas, pondo encima da mesa da política cotiá o debate da Loita pola II República, dos seus defensores e dos seus asasinos.

A persecución dos mozos antifascistas por parte dos corpos de seguridade do Estado, por defender a igualdade, a xustiza e a liberdade, contradise coa libre circulación de diversos grupos fascistas por España, co visto e prace do aparello do estado. A solicitude por parte da Fiscalía de 35 anos de cárcere polos feitos de Cangas de Onis contra mozos antifascistas, e o asasinato do compañeiro de Madrid a man de grupos Nazis, así como outros moitos casos, son a forma de inmobilizar co medo aos poucos que se atreven a denunciar a falta de Dereitos Sociais, Civís e Humanos na nosa fráxil Democracia.

Estamos ante unha crise sistémica de carácter global. Ante esta situación os dereitos humanos retroceden e implantar lexislacións e actitudes fortemente represivas en case todo o até agora privilexiado primeiro mundo, medidas que acepta todo o arco do sistema, desde o entusiasmo dos neofascistas até a ambigüidade dos socialdemócratas. Repítese novamente a Historia dos anos anteriores á II Guerra Mundial, onde o medo e a falta de vontade de políticas claras contra o fascismo fixo de leste a súa forza e fortaleza, a ignorancia fíxolles ser un Imperio.

Mentres todo isto ocorre os partidos democráticos con representación parlamentaria perderon novamente unha oportunidade ao lexislar unha "Lei da Memoria", que non ten en conta ningunha das resolucións de Nacións Unidas e que salta pola dereita máis extrema, as Leis Internacionais de dereitos humanos. Por iso a Memoria Histórica toma un papel máis que relevante. É necesario ligar o que agora ocorre co que xa ocorreu, estar vixiantes ante as formas e métodos anti democráticos, empregando nesta loita novas estratexias. O movemento memorialista e republicano, temos que avanzar no desenvolvemento político creando estratexias que nos encamiñen cara á memoria democrática, e á vez contra a represión pasada presente e futura, contra a impunidade, polos dereitos humanos e por unha democracia para o pobo.

As Leis coas cales vivimos desde a instauración da Democracia son a continuidade do propio réxime franquista, vendidas como a única forma de instaurar unha transición mantén intacto a estrutura de dominio, a monarquía como parte do aparello fascista oculta a pervivencia de moitos dos seus membros, reconvertidos en ?demócratas de toda a vida?, estando presentes nos núcleos actuais de poder. O movemento memorialista ten a obrigación de converterse nunha ferramenta de política activa, creando un lugar de encontro e coordinación de todos aqueles que se reclamen como defensores dos auténticos dereitos humanos e dispostos a plantar cara ao Fascismo actual.

Fomos capaces de producir un avance en certas mentalidades que hoxe se preguntan e cuestionan o porque de moitas cousas, que outros momentos pasados nin se imaxinaban. A reivindicación da II República e a loita pola III é un feito que esta crecendo con cimentos firmes pero aínda lentos. Os nosos inimigos, algúns moi próximos, están a organizar as súas estratexias que impidan que os que defendemos o noso dereito á verdade a xustiza e a reparación, podamos seguir gañando terreo. A batalla vai continuar e ten que virar sobre varios eixos:

* A madurez do movemento memorialista ao estar cada vez máis definidos nos seus principios políticos, (memoria, democracia, dereitos humanos, dereitos civís, dereitos sociais, república).
* Confluencia das organizacións cara a unha organización que as coordine cara a uns obxectivos comúns, mediante accións concretas.
* Unha maior importancia do traballo xurídico.
* Un intento, por parte dos poderes públicos de destruír a acción reivindicativa do movemento usando a ?Lei? como instrumento, ben introducíndoo en canles institucionais e burocráticas que distraian a súa atención dos obxectivos a conseguir, ben mediante a submisión a través das subvencións.
* Unha maior debilidade política no ámbito parlamentario por parte dos grupos máis afíns ás reivindicacións do movemento. O que nos obriga a unha maior actividade e a ser capaces de explicar ás forzas políticas maioritarias cales son as nosas posicións. Hai que convencer á esquerda institucional que sen defensa dos Dereitos Humanos, civís e sociais, está a deixarse o paso aberto para o triunfo das forzas antidemocráticas.
* A internacionalización da loita ao buscar apoios no exterior, necesarios en todo caso para calquera acción política ou xurídica a emprender en ámbitos internacionais.
* A vinculación con outros movementos que actúan na defensa d os dereitos humanos, sociais e civís.
* Buscar novas formas de estratexias onde a confrontación directa non sexa a forma de actuar, eliminando imaxes interesadas que buscan igualarnos ao Fascismo.


O noso convencemento que só sumando vontades seremos capaces de conseguir as metas que nos propoñamos, teñen que definir o noso futuro. Temos que romper coas mentalidades dos pequenos "chiringuitos" da esquerda, e buscar no debate sincero e aberto unha organización coas paredes de cristal, non débiles pero se transparentes. Hoxe é un bo día para colocar a primeira pedra que simbolice a unidade de acción, a unidade de ideas.