Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica da Coruña

Criminais da División Azul no "Museo dos Horrores· de Carme Chacón

É verdade que até Jack o Destripador foi levado a un museo, pero museo dos horrores, non da cirurxía, e alí aparece como psicópata e asasino, sen que ninguén o equipare coas forzas da orde de Scotland Yard. Para non confundir


O de establecer o novo Museo do Exército nun lugar indisolublemente ligado á mitoloxía fascista da última ditadura militar que apenas acabamos de deixar atrás -con máis de cen mil vítimas aínda nas súas fosas clandestinas-  sería xa, en por si, algo completamente errado en termos de política democrática.

Tendo en conta do moi escuro pasado respecto do que resulta necesario diferenciar ás nosas forzas armadas -aínda demasiado recentes, ademais, soados actos de insubordinación pola vella de inxerencia militarista - , o de ir recoller a historia do exército máis golpista de Europa occidental nun dos escenarios principais das súas últimas correrías paréceme do todo incomprensible e dunha torpeza infinita, en especial en termos diso que Nacións Unidas denomina "garantías de non repetición", ou conxunto de medidas preventivas a adoptar prudentemente polo Estado en todos os ámbitos posibles para evitar, por activa e por pasiva, exaltacións e rebrotes en presentes e futuras xeracións. De feito sorprende máis aínda xa que en nome desa pretendida "equidistancia impecable" institucional -que nin sequera chega a ser tal pois a toma de partido real o é pola "legalidade" dos golpistas, sempre aceptada-, resulta imposible de justificar como pode ser que de todos os espazos museizables en España, ou en Castela-A Mancha, o Museo do Exército quedase alí, e non en ningún outro novo espazo asépticamente desvinculado dos "dous bandos", dos "dous demos" como din os arxentinos, ai.

Até a lei "da memoria histórica" de 2007 podía achegar aquí algún rendemento residual -á marxe das súas violacións dos dereitos humanos, quero dicir-, e servir para fundamentar o cambio de lugar respecto do orixinariamente elixido o Goberno Aznar anos antes da súa entrada en vigor. Simplemente, se o Alcázar de Toledo non representa un -vestixio relativo á Guerra Civil e a Ditadura- e un -elemento conmemorativo de exaltación da sublevación militar e da Guerra Civil- non sei que o é.

Pero aí, xustamente aí, é onde nosa reestablecida democracia (ou case) ha ir a musealizar a historia do noso exército.

Que pensarían de todo isto os militares leais á democracia que, con todo en contra, defenderon a legalidade e en moitas ocasións deixaron a vida ou foron despois fusilados como estamos a ver en Menasalbas estes días? Quererían ser lembrados nese lugar e en tales termos? E xa sei que o acontecido no Alcázar de Toledo son feitos históricos reais "execrables" , referibles á historia militar do noso país...Pero iso non implica que por iso teñamos que pór o museo militar nacional de referencia precisamente alí, nun dos lugares sacros do golpismo, coma se os feitos históricos reais da batalla de Alarcos sen saír de Castela-A Mancha por exemplo, ou calquera outros sen referencia ao franquismo, fóseno menos e de paso non implicasen sombra negativa algunha de inmediata referencia cara aos nosos días. Que isto non é así, e non acabamos de propiciar, e até de outorgar un recoñecemento indebido, desde unha pésima acción "de goberno unha serie de cousas negativas... E conste que me refiro á "acción de goberno" de sempre, a da gracieta de dous minutos, á conta de ir deixando pedriñas contra cousas bastante máis estruturais.

Creo que o impactante titular publicado por ABC hai uns días,"O museo do exército non se rende" nada menos, parafraseando a coñecida proclama do golpista Moscardó lanzada precisamente nese Alcázar, coa épica profundamente franquista asociada ao mesmo, sintetiza, dunha plumada, a que me estou referindo e a forma na que todo isto foi recibido por determinados sectores dese franquismo sociolóxico, afortunadamente cada vez máis contestado. Aínda que seguramente o entusiasmo e a aprobación de ABC fose outro de haber resultado elixido con normalidade, por exemplo, algún dos emprazamentos da defensa da Constitución española no Ebro, ou da defensa de Madrid. Se no canto dun despacho como o do golpista Moscardó, fose aberto ao público o de militares leais á República como o xeneral Vicente Vermello, heroe da defensa de Madrid, ou o xeneral da Garda Civil Antonio Escobar Huerta, defensor da Generalitat de Catalunya, ou tantos outros, aos que non se dispensou aínda ese, nin ningún outro honra nun país tan perdido como o noso. Nin tan sequera unha simple rúa co seu nome en todo o territorio nacional. Insisto, moito mellor fose dedicar discretamente o Alcázar na súa totalidade a biblioteca, ou a calquera outro museo ou espazo cultural doutra índole, que non creo que o do exército sexa o único neste momento á procura de dependencias no noso país? e deixar estar cada cousa separadamente polo seu lado, devandito lugar e o museo de nosas, hoxe, democráticas forzas armadas.

Porque o uso ou asociación de ideas dun personaxe como Aznar ao ir colocar o Museo do Exército no Alcázar de Toledo é evidente, e que o noso Goberno do PSOE fáltenlle conviccións políticas para reconducir con normalidade ese despropósito apoiándose mesmo na ONU e é aínda máis de lamentar.

Pero non foi así, e non saio do meu estupefacción... e iso mesmo á marxe da desafortunada posta en escena da súa inauguración a inicios desta semana. Inauguración na que lonxe de tratar de escenificar algún tipo de separación entre o que foi ese lugar, e o que se pretende que sexa agora, se ha ir a botar sal na ferida, coa invitación dun ex golpista defensor do Alcázar, e até coa elección do 19 de xullo, día seguinte do tradicionalmente conmemorado de dita mesma sublevación. Será cousa, como sempre, de trasgos, ou da Pérfida Albión, e non da mala cabeza dos nosos gobernantes e a súa falta de sensibilidade. E non abundarei aquí en varios outros lamentables aspectos certeramente destacados por Diego Barcala na súa información "Verniz democrático para o novo Museo do Exército" (Público 10-07-2010), e que dan carta de natureza a esa auténtica "obra mestra da equidistancia", como el denomínaa.

Pero, con todo, o que máis inaceptable resulta é o recoñecemento que se outorga no devandito Museo á coñecida como División Azul, que participase baixo as ordes do Mariscal Keitel en actos criminais de agresión e contra a paz axuizados e condenados en Nuremberg por tal ataque ilegal e polos numerosos crimes de guerra perpetrados no proceso, os miles de desaparicións forzadas do "Decreto noite e néboa", as execucións extraxudiciais e todo o demais.

Actos de complicidade co nazismo que levaría, ademais, ao rexeitamento da admisión inicial de España nas Nacións Unidas e á famosa resolución de 12 de Decembro de 1946 onde se denunciaba a complicidade criminal do réxime de Franco (...c) Probas incontrovertibles demostran que Franco foi con Hitler e Mussolini, parte culpable da conspiración de guerra contra aqueles países que finalmente no transcurso da guerra mundial formaron o conxunto das Nacións Unidas. Foi parte da conspiración en que se posporía a completa beligerancia de Franco até o momento que se acordase mutuamente...), fundamentada, precisamente, en primerísimo termo, no concreto papel desempeñado en tales crimes por esa División Azul, agora museizada, e que a Asemblea Xeral de Nacións Unidas condenaba expresamente na súa resolución con moi distinto criterio ao da Ministra de Defensa Chacón: -de 1941 a 1945, a División de Infantaría da Lexión Azul, a Lexión Española de Voluntarios e a escuadrilla Aérea Salvador, pelexaron na fronte oriental contra a Rusia soviética-. Pero trátase tan só da condena nos xuízos por crimes de guerra, contra a paz e contra a humanidade máis importantes da historia, e do nome dunha unidade militar expresamente recollido nunha condena da Asemblea Xeral de Nacións Unidas polas súas fazañas contra a legalidade internacional. Seguro que é mellor facer caso ás preferencias da nosa Ministra de Defensa, que até lles recolle nun Museo e esquéceselle indicar, por se os visitantes do museo non se saben Nuremberg e o da resolución da ONU de 12 de Decembro de 1946 de corrido, que esas concretas tropas están implicadas en terribles actos criminais. E con idéntica razón resultaría do todo objetable a inclusión de calquera outra unidade golpista-franquista que, simplemente, deixou de formar parte do exército español no mesmo momento no que se sublevou contra a Constitución, pasando a constituír unha banda armada con control efectivo de partes do territorio, si, pero ningún outro carácter legal ou Estatal. "A Asemblea Xeral, convencida de que o Goberno fascista de Franco en España, foi imposto ao pobo español pola forza coa axuda das potencias do Eixo e ás cales deu axuda material durante a guerra, non representa ao pobo español (...)", recollerase contundentemente na aludida resolución de Nacións Unidas, recomendando, de feito, que todos os Membros das Nacións Unidas "retiren inmediatamente aos seus embaixadores e ministros plenipotenciarios acreditados en Madrid". Pero se Carme Chacón, a nosa Ministra socialista de Defensa, dinos que o exército de Franco era un exército igual de legal que o exército español, e que o de Nacións Unidas non é para tanto, pois seguro que ten razón -xa sabemos que Nacións Unidas se caracteriza precisamente por dicir as cousas con demasiada contundencia- que o noso Goberno socialista si que sabe ben o que é a legalidade internacional, e non eses leguleios... Porque un pode estar xa medio afeito a moitas cousas coa actuación deste Goberno respecto o Convenio Europeo de Dereitos Humanos, Convención de Xenebra e todo o demais... pero, aínda así, tras a histórica condena penal do Mariscal Keitel e os seus pola invasión da Europa do Leste da que tomo parte a División Azul  -insisto, considerada como constitutiva de varios crimes internacionais do Estatuto de Londres-, un esperaría que o Ministerio de Defensa e o seu titular tivesen, polo menos, un mínimo respecto polas leis da guerra, polas resolucións da Asemblea de Nacións Unidas e pola xurisprudencia do Tribunal Militar Internacional de Nuremberg. Verdadeiramente impórtalle todo iso tan pouco a Carme Chacón...

Pero é que en España se lles segue sen considerar como o que son, mesmo no caso de tal invasión que si que chegou a ser xulgada e condenada internacionalmente; porque a condena xurídica, política e moral a Keitel e os seus non puido ser máis completa co termo da Segunda Guerra Mundial, e iso fai aínda máis incomprensible a inclusión da devandita División no Museo, e menos aínda sen a normal, obrigada, mención de todo o anterior. Á División Azul, e a calquera dos seus sobreviventes hai que levalos á Audiencia Nacional, a render contas, non a ningún museo.

E no canto da máscara do ditador, os rostros que habería que levar a ese Museo eran os do President Companys e as decenas de miles de asasinados en "Consellos de Guerra" sen as debidas garantías do seu exército, non do Español, constitutivos de "crimes de guerra" segundo o artigo 8 do Estatuto de Roma, por se algún día impórtanos o máis mínimo chamar finalmente as cousas polo seu nome.

Seica os criminais non poden ir a un Museo... claro que si, de feito penso que criminais e verdugos franquistas poden, e deben, ir a algunha forma de Museo ou Memorial; e que é igual de necesario para a nosa sociedade conservar tamén a súa memoria, pero como o que foron, golpistas, genocidas, e, de ningún modo, musealizados no Museo do Exército, nin no de ningunha outra institución legal.

Porque é verdade que até Jack o Destripador foi levado a un museo, pero un museo dos horrores, non da cirurxía, e alí aparece como psicópata e asasino, sen que ninguén o equipare coas forzas da orde de Scotland Yard. Para non confundir.

Que clase de Museo resulta ser entón este de a Ministra Carme Chacón?

E por iso mesmo entendo que no noso país hoxe é máis necesario que nunca levar ao franquismo, non a un, senón a varios museos: en Guernika, en Málaga, en Badaxoz... e até no Alcázar de Toledo se se quere, onde puidese instalarse un perfecto "Museo dos crimes de guerra do franquismo", ou "Museo da historia negra do golpismo do exército español". A contorna para iso fose en devandito mesmo Alcázar, verdadeiramente difícil de mellorar...e así no canto de establecer absurdamente ningunha forma de mancha ás nosas forzas armadas democráticas de hoxe con nada diso, púidose preservar lugar e historia e sen perder xa nadiña de nada do seu significado orixinal na devandito contorna; incluído o traído e levado despacho de Moscardó como perfecta escenografía, preservada para o futuro, de como foi o despacho dun dos traidores á Constitución española, atopando desta maneira o seu pleno e natural encaixe a musealizar. E é que cando se coloca aos criminais no tipo de museo equivocado  -e nun escenario máis equivocado aínda-  e non se deixa perfectamente claro o que é cada cousa, estáselles convalidando como algo respectable e digno dalgún tipo de consideración por parte do Estado democrático que non deberían ter... no canto de "dignos" de terminar no banco dos acusados en Nuremberg e outros procesos penais posteriores. De verdade, que é o que pasa neste país?