O fiscal tacha a instrución contra Garzón de "insólita e insustentable"
O Ministerio Público di que "en 36 anos" non viu "unha resolución semellante" á de Varela para corrixir os escritos de acusación. Únese á defensa para pedir que se anule a causa dos crimes do franquismo O xuíz Baltasar Garzón, ás portas do salón de plenos do Tribunal Supremo, onde onte comezou o segundo xuízo que se celebra contra el nunha semana.
Os que durante a instrución da causa dos crimes do franquismo cualificaron de "insolente" a actitude da defensa do xuíz Baltasar Garzón cara ao Tribunal Supremo onte deberon levar unha sorpresa. O fiscal de Sala do Alto Tribunal Luís Navajas foi quen proferiu as maiores críticas cara ao maxistrado que instruíu o proceso, Luciano Varela.
"Fosas pechadas, feridas abertas!" Vítimas do franquismo arroupan a Garzón ás portas do Supremo
Vítimas do franquismo e defensores do xuíz Garzón, onte, nas inmediacións do Supremo
"Non se que medo teñen. Tan só pídolles que me recoñezan que a miña familia foi exterminada como tantas". Albino Calvo non podía evitar mirar con desprezo á fachada do Supremo, onde o xuíz Baltasar Garzón acababa de sentar no banco por investigar crimes como os que cambiaron a historia da súa familia para sempre.
Franco, última fichaxe de Wyoming en 'El Intermedio', cóase entre os concentrados en apoio a Garzón "Infiltreime entre as hordas comunistas e canteilles o corenta a todos eses roxos"
Wyoming ten un novo colaborador que responde o nome de Franco e que se estreou no programa coándose no "contubernio judeomasónico" da concentración en apoio ao xuíz Garzón, con motivo do inicio do xuízo pola súa investigación dos crimes do franquismo. "Infiltreime entre as hordas comunistas e canteilles o corenta a todos eses roxos", asegurou satisfeito.
Escrito por Ramón Pedregal Casanova para "Crónica Popular"
11 entrevistas a representantes do mundo da cultura O franquismo/fraguismo: Lémbrao ti e lémbrallo a outros
Alfonso Xastre, Isaac Rosa, Caballero Bonald, Constantino Bertolo, Andrés Sorel, Marta Sanz, Carlos Álvarez, Carlos Tena, Juan Cano Ballesta, Sergio Gálvez e Antonio Ferres expoñen a súa visión sobre Manuel Fraga
Ante a campaña emprendida polos medios de prensa oficiais na que elevan a Fraga aos altares, e os mandatarios e os seus dobres agora na reserva énchense de pena e dan pésames, e uns e outros rezan por el e disponse a dedicarlle unha cale/ avenida/ praza/ ou monumento, seguindo a tradición dos seus proxenitores fascistas que llas dedicaron a "a división azul", ao "xeneral yagüe", a "franco", ao "xeneral mola", os mesmos que ordenaron construír o "arco do triunfo fascista" á entrada de Madrid, a "cruz dos caídos" e tantas outros encomios en pedra aos crimes de Lesa Humanidade que cometeron, optei por preguntar a xentes intelectuais que o coñeceron nos seus días de ascenso e aplicación do seu ideario, preguntei a outras destas xentes que o viron xa exercendo o poder, e a quen, porque a súa obra esixíallo, coñeceuno e documentouse na última etapa da vida do tal fraga, para que o seu traballo intelectual ou artístico fose o sangue e a carne da intrahistoria, do momento do pobo que sufría o franquismo e o fraguismo. Para que non nos enganen, lémbrao ti e lémbrallo a outros.
El Jueves volveu a desafiar á Casa Real cunha nova Portada dedicada a un dos seus membros. Esta vez tocoulle á Infanta Cristina, quen sumida nun mar de billetes dos que di "Como non sae papá pensaba que eran estampitas". Segundo a portada de El Jueves, a "única conclusión posible" é que "a Infanta Cristina é parva".
Garzón e a Transición Unha das concepcións máis estendidas nos círculos políticos e mediáticos de maior influencia e difusión en España é que a Transición da ditadura á democracia foi modélica. Liderada polo monarca, tal Transición deu como resultado "segundo esta versión" unha democracia homologable a calquera outra democracia existente en Europa, o cal se conseguiu sen maiores convulsións nas institucións políticas, económicas, financeiras e mediáticas do país. O suposto éxito de tal proceso explica que se quixo mesmo exportar este modelo de Transición a outras ditaduras que estaban baixo presión para que se transformasen en sistemas democráticos. Varias veces, o ministro de Asuntos Exteriores suxeriu a ditaduras en declive, e aos seus opositores democráticos, que tomasen a Transición española como punto de referencia.
O Congreso volverá debater se se xulgan os crimes franquistas
O BNG repesca o seu texto coincidindo co xuízo a Garzón pola memoria histórica
O pasado 19 de xullo, o Congreso dixo non. Non a revisar a Lei de Amnistía de 1977, non a permitir que os crimes do franquismo sexan considerados un xenocidio e delitos de lesa humanidade, imprescriptibles e, por tanto, perseguibles aínda hoxe xudicialmente. Non a sequera discutir e emendar esa proposta exposta polo BNG. PSOE, PP, CiU, Coalición Canaria, UPN e UPyD impedírono. Tombaron a iniciativa e negáronse a admitila a trámite.
Constantino Fernández perdeu ao seu pai en 1936 e na súa familia nunca se falou do tema. En 2009, a súa filla descubriu a verdade sobre o seu avó. Viaxaron a España, exhumaron o corpo e ela sumouse á causa polos crimes do fascismo.
"Non digas nada. Non preguntes nada." En Villanueva de Valdueza, o pobo onde hai 76 anos naceu Constantino Fernández, non houbo grandes batallas, pero as fosas comúns multiplicábanse baixo os campos sementados e á sombra dalgunha árbore no monte. Cando el era un neno, os maiores falaban en voz baixa. Apenas se choraban aos fusilados. A consígna era calar. "Tino" viviu até os seus 17 anos nesa paraxe de Ponferrada, provincia de León.
Fracaso (e éxito) dunha despedida neofranquista Pensaron converter a cerimonia de despedida do responsable político dos asasinatos de Vitoria e presidente fundador do Partido neofranquista é un "acto de masas!". Fracaso absoluto. Segundo diversas informacións radiofónicas, apenas un dous mil persoas acudiron ao acto que se celebrou na mañá do sábado 21 de xaneiro.
Aínda que fosen catro ou cinco mil, nada que ver cos seus cálculos e predicións. Unha fermosa e democrática lección da cidadanía galega. A súa memoria acuñou ben esta moeda de infamia.
Escrito por Colectivo de Cine de Madrid para "Periodismo Humano"
Vitoria 1976, o ministro do Interior Manuel Fraga ordena a represión Cinco traballadores mortos por disparos da policía, os familiares seguen pedindo xustiza
Cinco traballadores morreron e máis de cen resultaron feridos, a maioría de bala, polos disparos da Policía ao desaloxar unha igrexa en Vitoria-Gasteiz, previamente gaseada, na cal se celebraba unha asemblea de traballadores en folga. Pedro María Martínez Lecer, traballador de Forxas Alavesas, de 27 anos, Francisco Aznar Clemente, operario de panadarías e estudante, de 17 anos, Romualdo Barroso Chaparro, de Agrator, de 19 anos, José Castelo, de Basea, unha sociedade do Grupo Arregui, de 32 anos. Dous meses despois morrería Bienvenido Pereda, traballador de Grupos Diferenciais, con 30 anos. Os sucesos de Vitoria. Marzo 1976. Franco morrera uns meses antes e o ministro do Interior era Manuel Fraga.
Rexeitación da modificación de Lei de Amnistía (665)
Informe das Fosas de Aranga (1827)
Sipnose do documental MEMORIAS ROTAS (72)
Invitación estrea documental MEMORIAS ROTAS no Rosalía de Castro na Coruña (69)
Ollar todo 
Audiovisuales sobor a guerrilla antifranquista (1596)
